bickboon daily

Back by accident

2007-03-08T23:46:00.000+07:00

...

วันเสาร์นี้แฟนผมกลับมาแล้ว เย้
และอย่างน้อยจะได้อยู่ด้วยกันยันสิ้นเดือนแน่ะครับ
หลังจากนั้นต้องดูต่อไปว่าจะโดนย้ายไปเทรนที่ไหนต่อ
แต่ตราบใดที่ยังเป็นกรุงเทพก็โอเค

ผมกำลังจะได้กลับไปจัดรายการวิทยุอีกครั้ง-อย่างคาดไม่ถึง
เรื่องของเรื่องเพราะว่า พี่วินิจ เลิศรัตนชัย ได้คลื่นมาหนึ่งคลื่น
นั่นคือ True Music Radio 93.5 หลายคนคงได้ฟังบ้างแล้ว
แล้วพี่วินิจก็มาชวนพี่โหน่งวงศ์ทนงไปจัดรายการ
แล้วพี่โหน่งก็ลากผมไปจัดคู่ด้วยอีกต่อนึง...

ถามว่าผมคิดถึงการเป็นดีเจไหม? ก็คิดถึงเหมือนกันนะ
เพราะเป็นงานที่เราเคยทำมาตลอด จัดรายการทุกวันจันทร์-อาทิตย์
อยู่กับมันมาตั้ง 10 ปีแน่ะครับ
นี่ได้ครบ 1 ปีมาแล้วที่ออกจาก atime
ยังไม่เคยมีความคิดจะกลับไปจัดรายการอีก
แต่จู่ๆ โอกาสก็มาถึงซะงั้น

แต่มันก็แค่วันอาทิตย์วันเดียว บ่าย 3 - 5 โมงเย็นเท่านั้นนะครับ
แถมเจ้าของช่วงจริงๆ ก็เป็นพี่โหน่งอีก ไม่ใช่ผม
ผมแค่ไปนั่งเป็นเพื่อน ช่วยคุย ช่วงชงเฉยๆ
แต่ก็เป็นความรู้สึกที่แปลกเมื่อรู้ว่าจะได้กลับไปนั่งหลังไมค์อีกครั้ง

รูปแบบรายการคงเน้นที่การพูดคุยซะมาก
อาจเปิดเพลงประกอบบ้าง รับสายคนฟังคุยกันสดๆ บ้าง
สตูดิโออยู่ที่ RCA ครับ
ผมนี่ไปไหนก็ไม่พ้น RCA เลย ดีจัง ฮ่าๆๆ

เริ่มวันอาทิตย์นี้แล้ว พี่โหน่งตื่นเต้นมาก ผมเองยังตื่นเต้นเลย
ตามให้กำลังใจกันได้นะคร้าบ ขำๆ ครับ แหะๆ
...

it's back

2007-03-06T22:53:00.000+07:00

ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลของใหม่จริงๆ เลย
มีของใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตอีกแล้ว
เข้ามาอย่างรวดเร็วด้วย
น่าสนุกครับ แต่ก็อดตงิดๆ ไม่ได้
เพราะของใหม่ที่ว่านี่เป็นของเก่าที่กลับมาอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง

ไม่ช่าย ไม่ใช่แฟนเก่ากลับมาหลอน

เดี๋ยวถ้ามีอะไรคืบหน้า (น่าจะสัก 2 วันนี้) จะกลับมาเล่าต่อครับ

บน Bribe ไหว้ เจ้า

2007-03-05T05:06:00.000+07:00

เดือนที่แล้วผมกำลังจะได้ข่าวเรื่องการงานอย่างหนึ่ง
ซึ่งลุ้นเหลือเกินว่าขอให้มันเป็นข่าวดีด้วยเถอะ
เพราะมันคือสิ่งที่ผมเฝ้ารอมานานวันเหลือเกิน
พอลุ้นมากเข้าผมก็ถึงกับพนมมือไหว้ท่วมหัวแล้วบนครับ
บนอะไรดีหว่า จะออกแนวหมูเห็ดเป็ดไก่มันก็เกร่อ
ผมก็เลยบนว่า เจ้าครับ เจ้า ถ้าเจ้าช่วยให้ผมได้งานนี้
ผมจะ อ่า ผมจะเป็นเด็กดี
พาป๊ากะม้าไปกินข้าวนอกบ้าน 3 ครั้งก่อนสิ้นเดือนนี้ครับ!

แฟนผมมาคอมเม้นท์ภายหลังว่า เอ่อ แล้วเจ้าได้อะไรวะเนี่ย?
บนแล้วตัวเองอิ่มอร่อยขนาดนี้เจ้าจะช่วยเรอะ

แต่ในที่สุดก็ได้สมใจครับ แสดงว่าเจ้าเห็นในความกตัญญูของเรา
ก็เลยได้พาป๊ากะม้าไปกินข้าวนอกบ้านกันครอบครัวสุขสันต์หรรษา

มาอีกทีนึง เรื่องงานเหมือนกัน คราวนี้ลุ้นกว่าเดิมอีก
การรอคอยก็ช่างกัดกินจิตใจ เพราะคนที่กำลังจะให้ข่าวเขาโทรมาบอกว่า
เอ้อ นี่ พี่มีเรื่องจะบอกว่ะ เป็นข่าวดีนะ ใช่ไหมวะ เออ เป็นข่าวดีแหละ
แต่เอาไว้วันจันทร์แล้วกันนะ ... (ขณะนั้นเป็นเย็นวันพฤหัส)

เฮ้ย ยิง teaser โปรโมทไว้แค่นี้แล้วจากไปงั้นเร้อ
ผมประสาทเลยครับ
โห คนเราส่วนมากเมื่อมีข่าวดีจริงๆ
เขาก็จะบอกว่า "มันเป็นข่าวดี" โต้งๆ กว่านี้นะผมว่า
ผมก็เลยกลัวว่า 'ข่าวดี' ของพี่เขา
มันจะเป็นเพียงแค่ consolation prize หรือเปล่า
(รางวัลปลอบใจ) สมมติว่า เราอยากได้งานประจำ
แต่พี่เขาให้แค่งานจ๊อบ อย่างนี้เป็นต้น

แต่โชคดีที่ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นั้นผมไปต่างจังหวัด
นี่ถ้านั่งว่างอยู่กับบ้านล่ะคงฟุ้งซ่านมากกว่านี้อีกหลายเท่าเลย
ครั้งนี้ก็เลยไม่ได้ว้าวุ่นใจจนต้องใช้วิธีบนอีก

ล่าสุด เมื่อคืนนี้เลยครับ มีโทรศัพท์มา
เกี่ยวกับเรื่องอะไรยังไม่บอกดีกว่า (เดี๋ยว jinx*)
แต่ก็ลุ้นสุดตัวอีกแล้ว
เป็นสิ่งที่ผมรอคอยมาเป็นปีๆ อย่างน้อย 4-5 ปีแล้วล่ะครับ
ที่ผ่านมามีทีท่าว่าจะเป็นจริงหลายครั้ง ซึ่งสุดท้ายก็กินแห้วตลอด
แต่มาคราวนี้เหมือนจะมีหวังมากที่สุด
ก็เลยต้องใช้ไม้เดิม นั่นคือบนอีกแล้ว

แต่เนื่องจากเสียงของแฟนผมก้องวิ้งๆ อยู่ในหัว
("เฮ่ย แล้วตกลงเจ้าได้อะไรวะนั่น?")
ก็เลยคิดว่า คราวนี้ต้องบนอะไรที่มัน win-win ซะหน่อยแล้ว
ก็เลยบนว่า
โอเคครับเจ้า คราวนี้ผมมีข้อเสนอใหม่สุดยั่วเย้าใจ
นอกจากจะเป็นลูกกตัญญูพาป๊ากะม้าไปกินข้าวนอกบ้านอีก 3 ครั้งแล้ว
ผมยังจะถวายมาลัยดอกไม้ข้าวปลาอาหารตามสมควร
ต่อเจ้าเจ้าประจำดังนี้
(แปลว่าเจ้าแถวบ้านที่ขับรถผ่านก็ไหว้กันอยู่ทุกวัน)
หนึ่ง ศาลพระภูมิคุณตาคุณยาย เจ้าที่ประจำหมู่บ้าน
สอง หลวงพ่อปากซอย
สาม เจ้าแม่ทับทิม (ปากซอยเหมือนกัน)
สี่ ไปทำบุญที่เชียงใหม่
ห้า ไปทำบุญที่ขอนแก่น
และ พิเศษ!
จะไปทำบุญที่เชียงใหม่อีกทุกๆ เดือนเว้นเดือนไปตลอด 1 ปีอีกด้วย!
(กรุณาอ่านโดยนึกถึงเสียงพากษ์แบบทีวีมีเดีย)

เป็นไงครับ offer ผมพอไปวัดไปวา ซื้อใจเจ้าไหวไหม

มีเรื่องต้องให้ไขว้นิ้วอีกแล้ว ><~

*jinx อ่านว่า จิ๊งซฺ ตามรูปศัพท์แปลว่า โชคร้าย หรือ ความซวย
แต่มักใช้ในความหมายว่า พูดแล้วไปขัดลาภ หรือไปทำให้อะไรที่น่าจะดีกลายเป็นไม่ดีขึ้นมา
เช่น เมื่อเพื่อนถามว่า แฟนใหม่เป็นไงบ้าง เล่าหน่อย ก็บอกว่า
ไม่เอาว่ะ ยังไม่เล่าดีก่า รีบเล่าทีไรได้เลิกทุกที I don't wanna jinx it this time... เป็นต้น

4 baht

2007-03-03T21:27:00.000+07:00

ความรู้ใหม่วันนี้ ถ้าขึ้นรถไฟ (รถไฟปู๊นๆ ฉึกฉักนะ ไม่ใช่ทั้งใต้ดินและลอยฟ้า) แถวบ้าน (นั่นคือสถานีหลักสี่) เข้าเมือง ไปลงที่สถานีหัวลำโพง เสียเงินแค่ 4 บาทเท่านั้นเอง 4 บาท! (ตอนพนักงานเขาบอกราคาผมจำได้ว่าต้องถามซ้ำ พร้อมชูนิ้วขึ้น 4 นิ้วเพื่อขอคำยืนยัน) ไม่น่าเชื่อว่าในวันนี้ 4 บาทจะยังเอาไปทำอะไรได้อยู่ แต่ราคานี้คือรอบเย็นๆ นะ แบบว่า 6 โมงไปแล้ว แต่ถ้าโดยสารช่วงกลางวันก็จะอยู่ที่ประมาณ 10 บาท และแน่นอนว่าเป็นรถแบบพัดลม คนห้อยโหนกันต่องแต่ง และหวานเย็นอย่างแรง (เรียกหวานร้อนดีกว่ามั้ง) นั่นคือจากหลักสี่ไปหัวลำโพงใช้เวลา 50 นาทีแน่ะ คงหยุดแม่มันทุกสถานีนั่นเอง

ตอนนี้กำลังคิดหาหนทางในการเดินทางใหม่ๆ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่รถยนต์ส่วนตัว เพราะน้ำมันก็ทำท่าจะขึ้นเอาๆ (หลังจากทำเป็นราคาลงมาแว้บนึงให้เราดีใจเล่นๆ) แท็กซี่ก็แพงเหมือนกัน อีกหน่อยต้องไปทำงานเอกมัยทุกวัน ขับรถไปเองก็ไม่ใช่ใกล้เลยนะนั่น ทางที่ดีที่สุดอาจเป็น BTS ไปลงเอกมัย แล้วต่อมอเตอร์ไซคล์เข้าซอย

รถเมล์สมัยนี้ก็ไม่เลวนะ ไม่ได้นั่งตั้งนาน วันก่อนได้นั่งรถยูโรสีส้มครีม ใหม่กิ๊ก บริการเยี่ยม แอร์ก็เย็นเฉียบ และถ้าผมเดินทางในช่วงที่ไม่ใช่ rush hour คนก็จะไม่แน่นด้วย ได้นั่งดูวิวข้างทางไปเพลินๆ ฟังเพลง อ่านหนังสือ เดี๋ยวก็ถึงที่หมายแล้ว

ลองดูดีก่า

love brings it all

2007-02-14T23:51:00.000+07:00

.
.
.
ความรักมันเจ๋งดี
มันนำความสุขและนำความทุกข์ในปริมาณที่ผสมกันออกมาแล้ว
ก็ยังนับว่าเป็นความสุข ...
หรือเป็นความทุกข์ที่น่าทุกข์ที่สุดในบรรดาทุกข์

รู้สึกอะไรมากมายล้นใจ
แต่มันเขียนออกมาเป็นคำไม่ได้เลย

ผมดีใจที่ได้รักครับ
.
.
.

10 Ds

2007-01-26T01:49:00.000+07:00

.
.
.

1. ชีวิตกำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว -สนุกดี
2. แฟนมาหา -ดีใจ
3. เพื่อนเก่าได้กลับมาทำงานด้วยกันใหม่ -ดีจัง
4. จะได้ทำงานกับรุ่นพี่คนที่เราชอบ -ดีใจจัง
5. ปีนี้ท่าจะเมคมันนี่ได้มากกว่าปีก่อน แต่สนุกกว่าปีก่อน -ดีดับเบิ้ล
6. กำลังลุ้นว่าจะเขียนหนังสือออกทันงาน Book Fair มีนานี้ไหม -ตื่นเต้นดี
7. ได้พาพ่อกะแม่ออกไปกินของอร่อยๆ บ่อยขึ้น -รู้สึกดี
8. หมู่นี้ไม่มีเก๊าท์ ไม่มีป่วย -สุขภาพดี
9. กำลังตั้งตารอดู Final Score -เขาว่าดี
10. ผมตั้งชื่อ entry ไว้ก่อนว่า "10 Ds"
ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่าจะมีอะไรดีๆ ครบ 10 ข้อจริงไหม -มองโลกในแง่ดี

.
.
.

optimism = การมองโลกในแง่ดี
optimistic = เป็นอะไรที่มองโลกในแง่ดี
optimist = คนที่มองโลกในแง่ดี

Latest updates:
Bickboon.com
Bickboon Surveys!
.
.
.

Universal truths

2007-01-13T03:59:00.000+07:00

.
.
.
นี่คือความเป็นจริงของโลกและจักรวาลอันเป็นสากล
ไปอ่านเจอที่นี่ครับ dailyhaha.com
ไหนดูซิว่าเป็นความจริงมาถึงเมืองไทยด้วยรึเปล่า

...Triangular sandwiches taste better than square ones.

...At the end of every party there is always a girl crying.

...One of the most awkward things that can happen in a pub is when your pint-to-toilet cycle gets synchronised with a complete stranger.

...Sharpening a pencil with a knife makes you feel really manly.

...Every guy has at some stage while taking a pee flushed half way through and then raced against the flush.

...Driving through a tunnel makes you feel excited.

...You can't respect a man who carries a dog.

...There's no panic like the panic you momentarily feel when you've got your hand or head stuck in something.

...People who don't drive slam car doors too hard.

จริงๆ มีตั้ง 30 กว่าอย่าง แต่ส่วนใหญ่ไม่เห็นจริงเลย หึหึ
เลยเลือกมาเฉพาะอันที่ผมเห็นด้วย
ขี้เกียจแปลล่ะ แต่สงสัยอันไหนถามได้นะครับ
.
.
.

Hat trick

2007-01-12T04:24:00.000+07:00

.
.
.
ผมโดนโยนแท็กมาที่ blogspot นี่ด้วยแฮะ
โดยคุณ mymoney
คนนี้รู้จักตอนมาเขียนที่ blogspot นี่ล่ะครับ
บล๊อกเขาน่าสนใจนะ ไปอ่านกันๆ

เริ่มเหนื่อยกับการนึกเรื่องที่คนอื่นไม่น่ารู้เกี่ยวกับตัวผมแล้วแฮะ {^^"}a
เพราะคนเรามันก็ต้องมีความลับกันมั่งอะนะฮะ
ถ้าบอกมากกว่านี้จะเริ่มมืดดำไปกันใหญ่
แต่ก็อยากเล่นอีกเพราะยังมีเพื่อนบางคนที่อยากโยนแท็กต่อให้

ถ้านับบล๊อกแท็กจาก bickboon.exteen
และ surveys.exteen แล้ว
เรื่องต่อไปนี้ต้องเป็นเรื่องที่ 11 แล้วครับ

11) เด็กๆ เข้าไปวิ่งเล่นในพงหญ้าแล้วโดนผึ้งต่อยตูดไข้ขึ้น

12) ทุกวันนี้ผมยังทำบัญญัติไตรยางค์ไม่เป็น

13) ผมชอบเดินซูเปอร์มาร์เก็ตที่ซู้ด

14) guilty pleasure ของผมคือ หมูกรอบครับ
(สิ่งที่ได้กินแล้วมีความซู้กความสุขทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี๊ไม่ดี T_T)

15) ผมกับแฟนผมจนถึงวันนี้ยังไม่ได้บอกรักกันสักคำ
ผมอยากให้ moment ที่อยากบอกมันเกิดขึ้นเองโดยไม่แพลนอะ

สั้นจุ๊ดๆ ไปเลยดีก่า ขี้เกียจพรรณนาโวหาร

คนที่อยากโยนแท็กต่อให้ มีแต่พวกหายสาบสูญทั้งนั้นเลย
thedeath กลับมาอั๊พซะมั่ง ขี้เกียจไปกันใหญ่แล้ว
inat นี่กิ๊กเก่าผมเชียวนะ หึหึ กลับมาเขียนหน่อยเร้วน้องแน้ต
หล่อสาดดด ตอนนี้กำลังแปะรูปเนปาลเมามัน จะว่างเขียนไหมนี่
โลเล ใครว่าโลเลวาดรูปเป็นอย่างเดียว เขียนก็สนุกนะ
Formula 25 มาเขียนหน่อยเจ้าสุ
หมู่นี้ได้ยินแต่เสียง อยากอ่านตัวหนังสือบ้าง

แถมอีกซักคนสองคน
terasphere คนนี้อั๊พบ่อยครับ และผมก็คิดว่าต้องโดน tag แล้วล่ะ
แต่เท่าที่เช็คล่าสุดยังไม่เห็นเขาเขียนนะ
เรื่องของเรื่องคืออยากอ่านคุณเทร่าเล่าเป็นกลอนน่ะ ฮ่าๆๆๆ

และสุดท้าย
jerk ชายถ่อยแอบกลับมาอย่างเงียบเชียบ มารับ tag หน่อย

อ้อ และสุดท้ายสุดๆ เพื่อเป็นการแก้แค้น
weerat เต้ยเวอร์ชั่นบล๊อกสป็อต เหอๆ รับไปอีกรอบซะ

มาดูกันว่า blogtag จะมีอานุภาพทำให้คนเหล่านี้กลับมา up ได้หรือเปล่า
.
.
.
.
.

big leg

2007-01-12T01:20:00.001+07:00

ขาใหญ่ รู้จักปะครับ ขาใหญ่อะ
กูจะผิดกฏ ใครจะทำไม
กูเป็นตำมะหรวดนะเฟ่ย

หรือสงสัยว่าพื้นที่สีเหลืองจะโดนแดดเลียจนซีด
คุณตำรวจถึงมองไม่เห็น (อยู่คนเดียว)

เห็นแล้วเซ็งแทนประเทศชาติจริงๆ

2007

2007-01-03T16:04:00.000+07:00

สวัสดี 2550 ทุกๆ คนครับ

ผมจำได้ว่าปีใหม่ที่แล้วเซ็งมาก ไม่ว่าจะเรื่องงาน (เบื่องานเก่าไร้อนาคตเต็มที) และเรื่องส่วนตัว (ไปชอบคนที่เขาไม่ชอบเรา) แถมฉลองปีใหม่อยู่หน้าคอมพ์คนเดียว ไม่ได้แปลว่าการขึ้นปีใหม่หน้าคอมพ์ไม่ดีนะ แต่ตั้งใจไว้ในตอนนั้นว่า ผมใช้เวลาของ 2548 ทั้งปีอยู่หน้าคอมพ์มากเกินไปแล้ว เลยอยากออกไปข้างนอกบ้าง แต่สุดท้ายแผนก็ล่ม และนั่งจ๋อยๆ อยู่บ้านแทน

และแม้ปีนี้บ้านเราปิดท้ายปีหมาด้วยเสียงระเบิด ซึ่งน่าเศร้าจริงๆ แต่โดยส่วนตัวแล้ว ปีนี้เป็นปีใหม่ที่ดีที่สุดของผมเลยล่ะ เพราะเป็นปีใหม่ที่มีงานที่เรารัก สุขภาพร่างกายถึงแม้ไม่ดีเยี่ยมแต่ก็มีเดียม ไม่เจ็บไข้ข้ามปี และที่สำคัญคือได้ไปอยู่ทะเลครับ เท่าที่จำได้ไม่เคยขึ้นปีใหม่ริมทะเลมาก่อน แถมสนุกด้วย เพราะได้ไปกับทั้งแฟนและเพื่อนกลุ่มเบ้อเริ่ม อากาศก็เย็นสะใจอีกต่างหาก 4 วัน 3 คืน ไม่ทำอะไรเลย นอกจากขี้เกียจไปมา เมาๆๆ คุยๆๆ กินของอร่อยๆๆ แล้วก็ great sexๆๆๆ! (นับได้ 4 ครั้ง) โอ อะไรจะดีไปกว่านี้

ไปเจอ Newyear Resolution ของตัวเองของปีที่แล้ว เลยเอามาอ่านดูว่าทำอะไรสำเร็จไปกี่ข้อ จะว่าไประหว่างปีนี่ไม่ได้เอาโพยอันนี้ขึ้นมาดูเลยสักครั้งนะเนี่ย แต่ก็ดีใจที่ได้เจอว่าทำสำเร็จไปหลายอันเหมือนกัน แต่ในขณะที่บางอันก็ เฮ่ย มีด้วยเรอะอันนี้ จำไม่เห็นได้เลย แหะๆ

ความตั้งใจในปีหมา 2549 (เรื่องงาน)

1. ผลงาน มีพ็อคเก็ตบุ๊คออกมาอย่างน้อยอีก 2 เล่ม เท่าปีก่อน (แต่จะเก่งมากๆ ถ้าสามารถเข็นออกมาได้สามหรือมากกว่า เหะๆ)
ความเป็นจริง: ออกมาเล่มเดียวเอง แถมไม่ได้เขียนเองด้วยเพราะเป็นหนังสือแปลล่ะ (Turning Thirty: ปีนี้ไม่อยากโสด)
Newyear 2550 Resolution: เอาเป็นตั้งเป้าไว้น้อยๆ ดีกว่า แหะๆ อยากแปลหนังสืออีกสักเล่ม และอยากออกพ๊อกเก็ตบุ๊คอีกอย่างน้อย 1 เล่มครับ

2. อาชีพการงาน เริ่มต้นลุยงานในฟิลด์แมกกาซีนเสียที อยากทำมานานแล้ว แต่ก็ได้แต่อยาก ไม่เคยเข้าไปเต็มตัว ที่ผ่านมาจะเอาแต่อ้างว่า เพราะยังมีงานวิทยุและธุรกิจส่วนตัว ตอนนี้เรื่องวิทยุก็ได้เวลาทำงานที่ไม่น่ากวนเวลาปกติแล้ว แถมงานธุรกิจสปาก็มีน้องสาวและหุ้นส่วนเข้ามาช่วยดูแลมากขึ้น ไม่มีข้ออ้างแล้วนา ... อีกหนึ่งข้ออ้างคือ กลัวคุณสมบัติไม่พอ และไม่มีประสบการณ์มาก่อน ให้จำที่พี่เบียเคยบอกไว้ว่า งานแบบนี้มันอยู่ที่ใจรัก ประสบการณ์ไม่ได้สำคัญที่สุด และถ้าไม่ลองก็จะไม่รู้ซะที จริงครับ เพราะไม่แน่ ผมอาจจะไม่ชอบมันก็ได้ แต่ถ้าไม่ลอง จะรู้ได้ยังไงล่ะ
ความเป็นจริง: เย่ๆๆ ข้อนี้ทำได้ครับ ผมออกจากวงการวิทยุที่แสนเบื่อเพื่อเข้าวงการเขียนและนิตยสารเต็มตัวที่ Arena หลังจากออกจาก A-Time ในเดือนกุมภาพันธ์ ช่วง 3 เดือนจากมีนาคมจนถึงพฤษภาคม ก็เข้าไปช่วยพี่จุ้ยทำงานที่ Workpoint ในเรื่องการขึ้นนิตยสารใหม่และทำโปรเจ็คท์ Workpoint Workshop ซึ่งได้ทำคอร์สอบรม Ghostwriter ไปหนึ่งคอร์ส แต่หลังจากนั้นผมก็ได้งานที่อารีน่า ซึ่งลำบากใจเหมือนกัน เพราะผมก็ยังอยากทำ Workshop ต่อ แต่ก็เผอิญพี่จุ้ยเขาก็ fade ตัวจาก Workpoint พอดี โปรเจ็คท์ที่เริ่มไว้เลยต้องล่มไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้ เพราะคนที่เป็นหัวเขาไม่อยู่แล้ว เสียดายเหมือนกันครับ
Newyear 2550 Resolution: แม้จะเจอหลายอย่างที่ไม่ชอบ (มักเป็นเรื่องความงี่เง่าของระบบ ซึ่งที่ไหนก็เป็นกัน) แต่สิ่งที่ชอบก็ยังเยอะกว่ามากๆ เลย โดยเฉพาะในเรื่องเพื่อนร่วมงานซึ่งดีมากและดีทุกคน (ผมไม่เคยอยู่ที่ไหนที่ผมชอบเพื่อนร่วมทีม ‘ทุกคน’ แบบนี้มาก่อน งงมากว่าเป็นไปได้ไง) เจ้านายและหัวหน้าก็ทั้งคูลและเก่งทั้งคู่ แถมเป็นงานที่ช่วยผมฝึกวิทยายุทธได้ดีที่สุดเลย ก็เลยอยากอยู่ Arena ไปนานๆ อย่างน้อยที่สุด 1 ปี แต่โปรเจ็คท์เรื่องแมกกาซีนที่เป็น Original idea ของตัวเอง ผมก็ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจนะ

3. งานคอลัมนิสต์ จะรักษา 4 คอลัมน์ที่มีอยู่นี้ไว้ให้ดีที่สุด เขียนงานให้ดีๆ ต่อไปชนิดที่ไม่ทำให้เขาอยากเลิกจ้าง แต่ถ้าได้ทำงานแมกกาซีนเต็มๆ ก็อาจจะต้องพยายามหนักขึ้น เพราะแต่ละที่ก็ดีกับผมทั้งนั้นเลย คงไม่อยากบอกเลิกใคร
ความเป็นจริง: บางที่ก็มีอันเป็นไปดังต่อไปนี้ครับ ...
เดอะบอย นี่ก็เขียนมาห้าปีแล้วมั้ง และตอนนี้ก็คอลัมน์สั้นๆ แค่หน้าเดียว แถมเป็นคอลัมน์ที่กะรวมเล่มด้วย ควรต้องเขียนต่อไป
ความเป็นจริง: อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนรูปแบบหนังสือและเอาคอลัมน์ที่ผมเคยเขียนออกไปเลย ไม่บอกไม่กล่าวเลยด้วย อันนี้ไม่เสียดาย แต่เสียความรู้สึก
Seventeen เขียนยากที่สุด แต่ก็ท้าทายที่สุด และสนุกที่สุด บก. ก็ดี แถมทำให้ผมได้รวมเล่ม 'แอบส่องสาวจากดาวอังคาร' ซะด้วย
ความเป็นจริง: ยังเขียนอยู่และสนุกกับมันอยู่จนทุกวันนี้ แต่ตอนนี้กำลังพยายามคิดรูปแบบใหม่ๆ เพราะเขียนรูปแบบเดิมมาตั้งแต่เล่ม 1 แล้วครับ
House Beautiful นี่ก็เกรงใจถ้าจะเลิก แต่มีโอกาสตันมากที่สุด แต่ตอนนี้ก็ยังสนุกอยู่ เป็นคอลัมน์ที่ต้องทำการบ้านมากที่สุด
ความเป็นจริง: กรณีนี้เสียดายมาก เพราะ House Beautiful ในประเทศไทยต้องปิดตัวลง เลยอดเขียนคอลัมน์น้องหมาของผมเลย แงๆ
Madame Figaro นี่เลิกไม่ได้เลย คอลัมน์หนังนี่เขียนสนุกมากครับ แถมพี่เบียเป็น บก. เสียด้วย ผมชอบทำงานกับพี่เบียที่สุด
ความเป็นจริง: ยังเขียนอยู่ครับ สนุกด้วย และถ้าเขาไม่ไล่ไปไหนก็คงเขียนต่อไป
* จะพยายามเขียนสต๊อกส่งแต่ละที่อย่างน้อย 1 เดือนด้วยครับ
ความเป็นจริง: ไม่เคยทำได้เลยครับ!!! T_T
Newyear 2550 Resolution: คอลัมน์ที่ยังเหลือ 2 ที่ก็จะรักษาไว้ให้ดีที่สุด และผมก็กำลังมองหาจ๊อบใหม่ๆ ในแนวที่ไม่เคยเขียนเพื่อฝึกฝีมือตัวเองอยู่เหมือนกันนะ

4. Miscellaneous มีงานต่างๆ ที่อยากลอง แต่กำลังรอโอกาสอยู่ เช่น งานสอนและทำคอร์สอบรม ไปคุยกับพี่ปุ๋ยที่ Gen'X ไว้แล้ว, ค่อยๆ เดินหน้าเรื่อง Spa School, ศึกษาเรื่อง Internet Radio
ความเป็นจริง: ได้ทำงานกับพี่ปุ๋ยที่ Gen’X จริงๆ ในปีที่ผ่านมาเขาเรียกไปเป็นวิทยากรและอาจารย์พิเศษ 3 ครั้งแล้ว แต่ถ้าเขาเรียกมาอีกผมไม่แน่ใจแล้วล่ะว่าจะไปหรือเปล่า ไม่ใช่ไม่อยากนะครับ แต่ผมไม่แน่ใจในคุณสมบัติของตัวเองแล้วล่ะ เพราะเขาให้ไปพูดและสอนเรื่องวิทยุ ซึ่งผมออกจากวงการนั้นมาแล้ว และเดี๋ยวนี้วงการมันก็เปลี่ยนไปเยอะจนผมไม่แน่ใจว่า ประสบการณ์ผมจะยังมีประโยชน์กับเด็กๆ ในรุ่นนี้อยู่หรือเปล่า
ส่วนเรื่อง Spa School ก็ชะงักมาพักใหญ่เพราะงานใหม่ที่ Arena เอาโฟกัสไปหมด แต่เมื่อหลายเดือนก่อนหยิบโปรเจ็คท์นี้มาปัดฝุ่นอีกครั้ง และทำท่าจะเดินหน้าได้ซะด้วยครับ
สุดท้าย เรื่อง Internet Radio นี่ลืมไปเลยเสียสนิทว่าตั้งใจจะศึกษา และผมก็คือว่าถ้าทำคงไม่ทำเป็นอาชีพ แต่คงเป็นงานอดิเรกมากกว่า
Newyear 2550 Resolution: จะลุยเรื่อง Spa School ต่อครับ ในปีนี้น่าจะเป็นรูปเป็นร่างมากกว่าเดิม เพราะได้เริ่มไปบ้างแล้ว ส่วนของใหม่อื่นๆ ที่ว่าจะทำก็คือ โปรเจ็คท์ใหม่กับพี่โหน่งวงศ์ทนง อย่างเดียวพอแล้ว

ความตั้งใจในปีหมา 2549 (เรื่องส่วนตัว)

1. Relationship เริ่มข้อแรกก็โหดสุดๆ ซะแล้ว T_T ผมอยากคบใครเป็นเรื่องเป็นราวให้เกินหนึ่งปีซะทีอะครับ เท่าที่ผ่านมาทำตัวเหลวไหล เละเทะ งี่เง่างอแง เจ้าชู้อีก ไม่รู้จักอดทนด้วย คราวนี้ตั้งใจว่า ถ้าได้เป็นแฟนกับคนที่ผมรักเขาจริงๆ จะ hang on to it สุดชีวิต ... at least give it a try อะนะ ...
ความเป็นจริง: ปีที่ผ่านมาอกหักไป 1 ครั้ง และลองคบหาด่งเดทกับคนใหม่ๆ ในชีวิตแค่ 2 คน (น้อยมากเมื่อเทียบกับปี 2548 ซึ่งกิ๊กเกลื่อน) และหนึ่งในนั้นก็คือแฟนของผมในวันนี้
Newyear 2550 Resolution: ก็จะเป็นแฟนกันต่อไปครับ อีกนานแค่ไหนไม่คิดอะ ไม่พูดด้วย เดี๋ยวเจอ jinx จะจ๋อยเปล่าๆ แหะๆ

2. Health คนรอบตัวเจ็บป่วย คนรักของคนรอบตัวเจ็บป่วย เห็นแล้วทำให้คิดได้ว่า ผมเองก็ไม่อยากเจ็บป่วยให้คนที่รักผมเขาเป็นห่วงเหมือนกัน จะพยายามกินอย่าง healthy มากขึ้น และออกกำลังกายบ้างตามโอกาสเวลาอำนวย (ทำย๊ากยาก เพราะขี้เกียจ)
ความเป็นจริง: ทำไม่ได้เลย แถมนั่งติดเก้าอี้มากกว่าเดิม เพราะเริ่มเขียนเป็นอาชีพ
Newyear 2550 Resolution: กินผักผลไม้ให้มากขึ้น กินแป้งและเกลือให้น้อยลง หา healthy snack กินมากขึ้น ลดน้ำหนัก 5 กิโล มองหาฟิตเนสเป็นสมาชิก (แต่ถ้ายับไม่มั่นใจจะไม่สมัครให้เสียตังค์เล่นเด็ดขาด)

3. Organized ผมจะพยายามจัดระเบียบอะไรๆ ในชีวิตให้ดีขึ้น เช่น เอกสารการงาน กองหนังสือและการ์ตูนในห้อง อะไรพวกนี้ก็จะจัดเก็บให้ดีเป็นที่เป็นทาง เพราะว่าไม่งั้นรกเป็นกองขยะอีกแน่
ความเป็นจริง: ทำได้แค่ 10% ของห้อง
Newyear 2550 Resolution: ต้องซื้อชั้นหนังสือแล้วเอาหนังสือทั้งหมดขึ้นหิ้ง

4. Wealth ตั้งใจว่าจะรวยกว่าปีที่แล้ว และจะพยายามรวยอย่างพอเพียงครับ จะไม่ทำงานจนป่วย รวยแต่โทรม มีเงินเยอะๆ เพื่อเอามารักษาตัวในโรงพยาบาล อย่างนั้นไม่เอาดีกว่า
ความเป็นจริง: ยังไม่รวยกว่าปีที่แล้ว
Newyear 2550 Resolution: พยายามรวยกันต่อไป

ตั้งใจว่า ถ้ามีตังค์ จะทำสิ่งต่อไปนี้
* ซื้อ DVD กะ VCD ของหนังและการ์ตูนที่อยากดูให้เพียบไปเลย
ความเป็นจริง: ฮ่าๆๆๆ ข้อนี้ทำได้ครับ
Newyear 2550 Resolution: ก็จะทำต่อปาย อิอิ

* ไปเชียงใหม่อย่างน้อยสองเดือนต่อครั้ง
ความเป็นจริง: ยากมาก เพราะทำงานประจำแล้วเวลาน้อย ปีที่ผ่านมาได้ไปอยู่ 3 ครั้งเองมั้งครับ
Newyear 2550 Resolution: ปีนี้คงพยายามทำเรื่องขายบ้านเชียงใหม่แล้วล่ะ T_T

* ไปทะเลสักครั้งในปีหมานี้ ปีที่แล้วไม่ได้เห็นทะเลเลย
ความเป็นจริง: ได้ไป 2 ครั้ง พัทยาหนนึง และหัวหินตอนปีใหม่อีกหนนึง
Newyear 2550 Resolution: จะไปอีกอย่างน้อย 3 ครั้งในปีนี้ โดยจะกลับไปพัทยาและหัวหินอย่างน้อยอีกที่ละ 1 ครั้ง และตั้งใจจะไปทะเลที่ไม่เคยไปอีก 1 ครั้ง ทั้งหมดอยู่ที่การบริหารงานและวันหยุดอย่างเดียวเลยอะ

* ซื้อมือถือให้น้องสาวเครื่องนึง
ความเป็นจริง: ไม่ได้ซื้อครับ แต่ยกเครื่องเก่าให้น้องสาว แล้วตัวเองซื้อเครื่องใหม่
Newyear 2550 Resolution: อยากหาของขวัญดีๆ ให้น้องสาวสักชิ้น เพราะเธอทำงานหนัก ช่วยงานผมที่ร้านได้มากเลย และปีนี้ตั้งใจจะซื้อของขวัญ (อย่างไร้เหตุผลและเทศกาล) ให้พ่อแม่และน้องๆ บ่อยขึ้น

* ให้ตังค์พ่อกะแม่ไปเที่ยวต่างจังหวัดบ่อยกว่าปีนี้
ความเป็นจริง: ไม่รู้บ่อยกว่าหรือเปล่า แต่เขาก็ได้ไปเที่ยวอยู่เรื่อยๆ ซึ่งดีจังๆ
Newyear 2550 Resolution: ก็จะทำต่อไปครับ

* เก็บสะสมเงินเป็นกอบเป็นกำ เพราะผมตั้งใจว่าปีหน้าจะบวช ต้องมีเงินแบบที่ลาบวชได้สักเดือนนึงโดยที่บ้านไม่เดือดร้อน
ความเป็นจริง: เรื่องตั้งใจบวชนี่เป็นอีกเรื่องที่ผมลืมสนิทจริงๆ แฮะ
Newyear 2550 Resolution: ยังตั้งใจจะบวชสักครั้งในชีวิตอยู่ครับ แต่คงต้องเลื่อนไปก่อน เรื่องงานกำลังหัวเลี้ยวหัวต่อ

5. Miscellaneous ความตั้งใจอื่นๆ ที่อาจจะดูจิ๊บจ้อยหน่อย แหะๆ
* จะดูหนัง (โรง) ให้ได้เยอะที่สุด เรื่องไหนอยากดูจะไปดูให้ได้ ต่อให้ต้องไปดูคนเดียวเพราะคนอื่นไม่ว่างเลยก็ต้องไป
ความเป็นจริง: ได้ดูเยอะพอสมควร แต่ยังไม่เยอะเท่าที่ตั้งใจอะครับ มีหลายเรื่องที่หลุดไปเหมือนกัน แต่ก็พยายามมา catch up ด้วยการซื้อ DVD มาดูตามหลัง
Newyear 2550 Resolution: จะพยายามพลาด Press Preview ให้น้อยที่สุดเลย

* จะเขียน blog ที่ exteen อย่างต่อเนื่อง ไม่อู้จนเกินงาม หนึ่งเดือนควรเขียนให้ได้อย่างน้อย 10 entries (เฉลี่ยสามวันครั้ง น่าจะกำลังพอดี และ doable)
ความเป็นจริง: อ้ะ ไปดูกันดีก่าว่าเดือนไหนเขียนเท่าไหร่ให้มันเห็นๆ กันไป
Jan 11 entries ไฟยังแรงอยู่
Feb 11 entries เหมือนกัน
March เหลือ 7 entries ซะงั้น ช่วงนี้อกหัก และกำลังตกงาน เป็นเดือนที่ซวยที่สุดในรอบปีครับ
April ยังคงที่ที่ 7 entries แต่ชีวิตเริ่มดีขึ้น ช่วงนี้กำลังมุ่งมั่นกับการหางาน และชีวิตเริ่มมีหวัง
May กลับมาที่ 11 entries ตอนนี้ได้งานใหม่และกำลังสนุก
June เจี๊ยก เหลือ 3 entries เองอะครับ แหะๆ นี่เป็นเดือนแรกที่เริ่มงานที่ Arena ไงครับ เลยกำลังยุ่ง
July อุบาทว์น้อยลง 6 entries ครับ งานกำลังสนุก ความรักกำลังเบ่งบาน อุว่ะฮ่ะๆๆๆ
August แหงะ เหลือ 3 entries เท่าเดิม ช่วงนี้หลงระเริงกับชีวิตเลยขี้เกียจ online ด้วยล่ะ
September ขึ้นมา 7 entries ครับ
October เดือนเกิด เขียนไว้แค่ 5 entries เดือนนี้สุขภาพแย่ด้วยโรคไอร้อยวัน (เนื่องจากแพ้อากาศและหลอดลมอักเสบเรื้อรัง) แต่ความรักพุ่งกระฉูด เจอแฟนทุกวันติดต่อกันทั้งเดือนโดยมิได้นัดหมายและพยายาม
November ยังคงรักษามาตรฐานประมาณ 7 entries ครับ
December น่าอายมากเดือนนี้ ฮ่าๆๆ น้อยที่สุดเลยคือแค่ entry เดียวเองอะครับ
เออแปลกแฮะ ทำไมจำนวนบล็อกที่เขียนแต่ละเดือนมันมาแนวเซเว่นอีเลฟเว่นขนาดนั้น คือไม่ 7 ก็ 11 ไม่มี 2 หรือ 4 หรือ 8, 9, 10 เลย อืมม ซื้อหวยดีก่า
Newyear 2550 Resolution: หงิๆ เอาแค่พยายามเขียนทุกเดือนดีกว่ามั้ง ฮ่าๆๆ (มาตรฐานต่ำลงฮวบฮาบ) คือตอนนี้ผมไปเปิด blogspot ไว้ด้วย โดยที่ที่นั่นจะเขียนเรื่องส่วนตัวและสัพเพเหระมากๆ และตั้งใจเขียนบ่อยๆ น่ะนะ ส่วนที่นี่จะเอาไว้ update เรื่องงานและไข่กวนโดยเฉพาะเลย ก็เอาเป็นว่า จะพยายามเอาไข่กวนมาฝากบ่อยกว่านี้ละกันครับ แหะๆ (ปีที่แล้วกี่ไข่ขี้เกียจนับ)

* ปรับปรุง Bickboon.com ซะที T_T
ความเป็นจริง: ปิดไปเลยครับ แล้ว redirect bickboon.com มาที่ bickboon@exteen ซะเลย
Newyear 2550 Resolution: โปรเจ็คท์แบบออนไลน์อื่นๆ ในปีนี้นอกจากเรื่อง blog ก็คงเป็น website ของ spa ผมนั่นแหละ น่าจะได้เวลาปัดฝุ่นและ redesign ซะทีแล้ว

* ถึงงานที่ต้องนั่งอยู่หน้าจอจะเยอะแค่ไหน แต่ก็จะพยายามไม่อยู่กับที่ จะออกไปทำอะไรต่อมิอะไรให้มากขึ้น ออกไปเปิดหูเปิดตาให้มากขึ้น after all, this is essential if you wanna work in magazine anyway ...
ความเป็นจริง: อันนี้ยินดีและภูมิใจมากครับที่จะเล่าว่า ผมออกไปใช้ชีวิตข้างนอกมากขึ้นเยอะเลย ส่วนหนึ่ง (และส่วนใหญ่) ก็เป็นเพราะทำงาน magazine นั่นเอง
Newyear 2550 Resolution: ก็จะพยายามมี real life ให้มากกว่า cyberlife ให้ได้ต่อไป

นึกอะไรได้อีกก็จะมาเพิ่มอีกเรื่อยๆ ครับ แหะๆ
ความเป็นจริง: ไม่ได้มาเพิ่มอะไรอีกเลย แค่เรื่อง list นี้ก็ยังลืมไปทั้งปีเลยว่าเขียนเอาไว้อะครับ ฮ่าๆๆ
Newyear 2550 Resolution: ปีนี้อยากได้ iPod กับลำโพงแบบที่เอาไว้เสียบน่ะครับ แล้วก็อยากได้โทรศัพท์ใหม่ด้วย

kids

2006-12-25T06:42:00.000+07:00

ผมเป็นเด็กไม่ดี ปีนี้ซานต้าไม่เอาของขวัญมาให้ เลยต้องซื้อของที่อยากได้เองเพียบเลย คุณลุงซานต้าใจร้าย เห็ดสดที่สุด... (เข้าใจไหมเนี่ย fresh mushroom น่ะลุง ยู้โน๋ว)

เริ่มจากลำโพงสำหรับต่อคอมพ์หนึ่งคู่ ของ JBL ราคาพันหกกว่าๆ 2-3 วันมานี้เลยนั่งฟังเพลงหน้าคอมพ์อย่างมีความสุขเป็นพิเศษ แหะๆ จากนั้นก็มีน้องตั๊ม (thumb drive) อันใหม่มาแทนอันเก่าที่เสียชีวิตไปในเครื่องซักผ้า (ผมผิดเองครับที่ลืมเอาออกจากเป๋ากางเกง ฮือๆๆ) นี่ก็อีกพันกว่าๆ ยังไม่นับหนังสือที่ซื้อมาตรึมโดยที่ยังไม่รู้ว่าจะได้อ่านเมื่อไหร่

............

เมื่อคืนไป christmas party บ้านเพื่อนของแฟนผมมา ผมไม่ค่อยอยากไปหรอก เกือบได้ทะเลาะกันแล้วไงล่ะ เพราะตอนเขาชวนไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนผมก็อือๆ ออๆ ไป แต่พอมาวันนี้มันขี้เกียจขึ้นมาซะงั้น
เขา: อ้าว เกิดไรขึ้นมาเนี่ย
ผม: ก็ขี้เกียจไปนี่
เขา: แล้วมาเปลี่ยนใจเอาตอนนี้เนี่ยนะ
ผม: ก็มันขี้เกียจตอนนี้นี่
เขา: แล้วตอนชวนอาทิตย์ก่อนไม่พูดอะไร
ผม: ก็ตอนนั้นมันไม่รู้ว่าจะขี้เกียจขึ้นมาตอนนี้นี่
เขา: อ้าว แล้วไงเนี่ย (ชักไม่ขำ)
ผม: คุณก็ไปซี่ เพื่อนคุณนี่ ไม่ใช่เพื่อนผม
เขา: เฮ่ย พูดจาไม่รับผิดชอบ
ผม: ไปดูหนังกันเหอะ!
เขา: เฮ่ย!
ผม: ไปดู Happy Feet ที่ IMAX พารากอนกัน นะ นะ
เขา: เดี๋ยว!! นี่ตกลงจะเบี้ยวจริงๆ เรอะ!!
ผม: ไม่สิ ไม่เบี้ยว คุณไปหาเพื่อนคุณ เดี๋ยวผมไปรอที่บ้าน
เขา: เฮ่ยยยย!!!!!
ผม: ............
เขา: ...........
ผม: เอิ่ม ... ปวดหัวจัง ... สงสัยจะไม่สบาย ...
เขา: ไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้!!!

สรุป สุดท้ายก็โดนลากไปจนได้ ชิ ใจร้ายที่สุด

ที่เราสองคนไม่รู้ก็คือ งานนี้ไม่ได้มีเฉพาะเพื่อนฝูงนะครับ เพราะเพื่อนแต่ละคนต่างหนีบผัวหนีบเมียมาด้วย ร้ายกว่านั้น มันเอาลูกกันมาด้วยครับ!!! ผมยิ่งเลิฟๆ เด็ก อยู่ -*- มารหัวขนจำนวนนับสิบ วัยตั้งกะ 1-10 ขวบ กำลังน่าฆ่าเลย) วิ่งวุ่นแล้วร้องกรี๊ดๆ ไปทั่วบ้าน ผมปั้นสีหน้าเอ็นดูซะเมื่อยไปหมด ไม่เคยเสแสร้งอะไรเหนื่อยเท่านี้มาก่อน

ผม: คุณไม่ได้บอกผมว่าจะมีเด็กเปรตมากมายเกลื่อนกลาด..
เขา: พูดเบาๆ พ่อมันยืนอยู่โน่น
ผม: ทำยังไงสังคมโลกเราถึงจะปลอดจากเด็กๆ นะ วันนั้นจะมาถึงไหมนะ
เขา: ............
ผม: ............
เขา: คุณเคยได้ยินปัญหาเรื่องนกพิราบในนิวยอร์คไหม?
ผม: หึ (ส่ายหน้า)
เขา: มีเพื่อนบ้านมาเล่าให้ฟังว่า เขาเอาปัญหานกพิราบน่ารำคาญไปปรึกษาผู้ดูแลตึก ปรากฏมันตอบคำเดียวสั้นๆ สวนมาทันทีเลยว่า 'poison'.....
ผม: โอ้ ...
เขา: อ่าฮะ ...
ผม: ...........
เขา: ..........
ผม: นี่คุณกำลังจะบอกว่า เราน่าจะใช้วิธีนี้กับเด็กๆ ด้วยน่ะรึ
เขา: มันใช้ได้ผลกับนกพิราบนะ
ผม: ...........
เขา: ..........
ผม: เราสองคนนี่ช่างเหมาะสมกันจริงๆ
เขา: หึหึหึ
ผม: หึหึหึ

.
.
.
.
.
พูดเล่นครับ!!!!!
โธ่ ถึงผมจะไม่ชอบเด็กแค่ไหนก็ยังไม่ใจบาปหยาบช้าขนาดนั้นหรอกนะ ไม่เชื่อก็ลองเอาลูกของคุณมาให้ผมเลี้ยงซักวันนึงสิ

................

ทำไมทุกคนต้องแต่งงานมีลูกกันหมดเนี่ย หรือว่านึกอะไรไม่ออก ก็เลย เออๆ แต่งงานมีลูกดีก่า เหรอ? อ่าน GM ล่าสุดมี feature เรื่อง Childfree society ว่าด้วยเรื่องคนสมัยนี้แต่งงานมีลูกกันน้อยลงเรื่อยๆ ซึ่งเออ ผมก็เป็นแบบนี้นะ คือไม่สนการแต่งงานและมีลูกโดยสิ้นเชิง (แฟนผมก็เหมือนกัน) แล้วผมก็คิดว่าคนรุ่นใหม่ๆ ก็เป็นแบบนี้มากขึ้น แต่ไหงปาร์ตี้คืนนี้มันช่างเป็นหลักฐานที่ขัดแย้งกับความเชื่อของผมเช่นนี้ล่ะครับเนี่ย

Sleeping

2006-12-18T02:49:00.000+07:00

ไม่ได้นั่งรถทัวร์ไปไหนๆ ซะนาน เพราะส่วนใหญ่ไปรถไฟ ไม่ก็บิน (นานๆ ที) สมัยนี้ขนส่งเขาเดิ้นขึ้นเยอะเลยนะครับ ท่ารถทัวร์ดูเผินๆ ไม่ต่างจาก Gate ที่สนามบิน พนักงานต้อนรับบนรถทัวร์ก็แต่งตัวคล้ายๆ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินด้วยนะ แถมทุกเบาะนั่งจะมีเครื่องนวดไฟฟ้า แม้จะไม่ค่อยช่วยให้หายเมื่อยอะไรนักหนาก็ตาม แต่ก็รู้สึกเดิ้นๆ ล่ะ

เด็ดสุดตรงนี้ครับ ... ตอนเครื่องบินออกปกติกัปตันจะทักทายผู้โดยสารใช่มะ ทางนี้เขาก็มี้ แต่กิ๊บเก๋กว่าแยะครับ นั่นคือ "สวัสดีครับท่านผู้โดยสารทุกท่าน ผม นายบลาบลา บลาบลาบลา พนักงานขับรถ ขอสัญญาว่า จะนำพาท่านผู้โดยสารไปถึงจุดหมายปลายทางโดยสวัสดิภาพครับ!"

เป็นไงเล่า มีเกี่ยวก้อยสัญญา ได้ยินแล้วเล่นเอาผมเลิ่กลั่ก หันซ้ายหันขวาดูว่า มีใครเกิดปฏิกริยาประหลาดอย่างผมบ้างไหม แต่ปรากฏชาวบ้านเขาเฉยๆ กันแฮะ แฟนผมเล่าว่าเขาพูดยังงี้กันเป็นฟอร์แมทครับ ก็เข้าท่านะ เจตนาดี แต่ wording มันจั๊กจี้เล็กน้อยนะผมว่า แล้วนี่ถ้าเอ็งผิดสัญญาข้าจะเอาผิดอะไรเอ็งได้ไหมจ๊ะ (หรือที่จริงคือ ถ้าเอ็งผิดสัญญา ข้าจะยังมีชีวิตมาทวงสัญญาเอ็งได้ไหมเนี่ย)

................

ได้นั่งข้างๆ น้องผู้หญิงคนนึง หน้าตาจุ๋มจิ๋มเรียบร้อยเชียวล่ะ พอสักพักเขาก็เริ่มดับไฟ พรึ่บ!!!... ใส่เครื่องหมายตกใจไปงั้นล่ะครับ โฮ้ย อย่างผมจะไปทำอะไรผู้หญิงที่ไหน หึหึ จะบอกว่า พอไฟดับมืดตื๋อ น้องเขาก็เริ่มหลับสบาย และสงสัยจะสบายมากไปหน่อย เพราะ ขาน้องเขาค่อยๆ ถ่างออก ถ่างออก และถ่างออก จนได้มุมประมาณ 65 องศาเป็นอย่างต่ำๆ น่ากลัวมากๆ และพอหันไปมองหน้าก็พบว่าเธออ้าปากห้อยเล็กน้อย แถมกรนเบาๆ อีกต่างหาก ดิเอ็นด์ โอ้ หมดกัน

เรื่องนอนในที่สาธารณะนี่ไม่ง่ายนะครับ เมื่อก่อนทำบ่อยเหมือนกัน โดยเฉพาะสมัยเรียนแล้วเมากลิ้งนอนอยู่ใต้ถุนคณะ ฟื้นขึ้นมาก็พบเพื่อนฝูงพี่น้องในชุดนิสิตนักศึกษานับร้อย แต่สมัยนั้นหน้าด้านเป็นอย่างยิ่ง ไม่สนใจใดๆ ประมาณว่าชาวบ้านเขาก็ชินกับพวกผมด้วยมั้ง เห็นเป็นศพกันประจำอยู่แล้ว แถมมีอยู่ครั้งไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนแล้วนอนละเมออีกต่างหาก โดนล้อไปเป็นปีเลย แต่ก็ยังไม่อายอีก

อีกทีนึงสมัยเริ่มทำงานที่เอไทม์ ดันไปเผลอหลับตรงโซฟาที่บริษัท แล้วดันฝันหื่นอะไรไม่รู้ตื่นมาจู๋โด่ครับ ชูช่อแข็งเป๊กเด่นเป็นสง่า แถมวันนั้นใส่กางเกงในบ็อกเซอร์กับสแล็คอีกต่างหาก เหี้ยแล้วไง นี่โดนใครเห็นมั่งป่าววะเนี่ย (ผู้คนในออฟฟิศอย่างเยอะ) ตอนนั้นเริ่มอายขึ้นมาหน่อยๆ (หน่อยเดียวเองเรอะ!)

ล่าสุดพอแฟนผมบอกว่า เน่ เมื่อคืนกรนโคตรดังเลย ถึงนึกขึ้นได้ว่า เออแฮะ ไม่ได้นอนบนเตียงเดียวกับใครมานานแล้ว และไม่เคยนอนให้ใครเห็นมานานแล้วเหมือนกัน (ส่วนใหญ่นอนแต่ไม่ค้างกะใครอะนะ) เวลาคนเราอยู่ในโหมดไร้สติสัมปชัญญะนี่น่าเป็นห่วงนะครับ มาดเท่ต่างๆ ความสง่างามต่างๆ ที่อุตส่าห์เก๊กเอาไว้ก็พลันสลายสิ้น เช่นน้องที่กำลังนั่งขาถ่างอยู่ข้างผม ณ เวลานี้

ปล. เซ็กซ์วันละ 2 ครั้งตอนอายุ 35 นี่เหนื่อยว่ะ มันควรเหนื่อยไหมวะ ทำไมผมเหนื่อยวะ ผมแก่แล้วเหรอวะ

Away

2006-12-08T03:31:00.000+07:00

หายไป 1 สัปดาห์เต็ม
Bickboon Daily กลายเป็น Bickboon Weekly ไปซะแล้วซีนะ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี่แสนจะซูเปอร์วุ่นเลยครับ ปลายปีอย่างนี้ต้องเร่งปิดต้นฉบับเร็วกว่าปกติ เพราะเดี๋ยวทั้งสายส่งทั้งโรงพิมพ์เขาจะปิดปีใหม่กัน ดังนั้นแล้วจึงต้องทำการปั่นหัวปักหัวปำ ไม่ได้แหงะหน้าขึ้นมาสูดออกซิเจนเป็นเวลานานเชียว ชีวิตแบบ Daily หายไปหมด เพราะเหลือแค่ทำงานอย่างเดียว ไม่มีอะไรจะเล่า แถมขี้เกียจเขียน เพราะนั่งเขียนทั้งวันแล้ว

แต่ก็เรียกว่าได้จังหวะ เพราะ week นี้เป็นงวดแรกของ Long Distance Relationship ของเราพอดี แฟนผมกลับไปเริ่มงานโรงแรมที่ต่างจังหวัดเมื่อ 1 ธันวาคม 7 วันที่ผ่านมาเป็น 7 วันที่โคตรยาวนานเลย ผมไม่ไ่ด้บอกว่าขาดกันแล้วอยู่ไม่ได้หรอกนะ ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ โตๆ กันแล้ว และต่างคนก็ต่างมีงานมีการต้องรับผิดชอบ แต่มันก็ยากอยู่ เคยอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน อยู่ๆ ก็ต้องห่างกันไปขนาดนี้ มันก็คิดถึงซีวะ

วันนี้เป็นวันศุกร์ที่เรานัดกันไว้และตั้งตารอกันอยู่ เพราะเขาจะกลับกรุงเทพมาหาผม และ weekend นี้จะไปพัทยากัน อยู่ด้วยกันซัก 3 วันก่อนที่จะต้องจากกันอีก ที่เลือกพัทยาก็เพราะมันง่ายสุดน่ะนะ ขับรถแป๊บเดียวถึง มีทะเล มีโรงแรม มีโรงหนัง มีโบวลิ่ง มีอะโกโก้ (เฮ่ย ไม่เกี่ยว) มีส้มตำอร่อยๆ บนเขาพระตำหนักด้วย

จะปล้ำกันทั้งวันเลยคอยดู๊ (อ้าว)

extra, but pro

2006-11-30T02:59:00.000+07:00

เด็กนิเทศอย่างเราเวลาดูหนังดูละครเนี่ย ก็จะดูเลยลึกเข้าไปถึงโปรดักชั่นด้วย เป็นต้นว่า lighting (การจัดแสง), setting (ฉาก), มุมกล้อง (เช่นดูแล้วพยายามคิดว่า เอ ตอนนี้ cameraman อยู่ตรงไหน ยิงภาพมายังไง) ไปจนถึงดนตรีประกอบ พร็อพ เสื้อผ้า หน้า ผม ต่างๆ อันนี้เป็นนิสัยที่ติดมาจากสมัยเรียน แล้วเราก็จะได้เห็นในสิ่งที่คนดูคนอื่นอาจไม่ทันเห็น เช่น เฮ้ย คอนทินิวหลุดนี่หว่า (continuity) เมื่อกี้เสื้อยังกลัดกระดุมคออยู่เลย ตัดฉุบฉับกลับไปกลับมาเดี๋ยวเดียว พระเอกเสื้อคอแบะซะแล้ว มีครั้งนึงเห็นกับตา ละครไทยนี่ล่ะ นางเอกลงจากรถใส่เสื้อเสือดาว เดินเข้าห้องรับแขกปุ๊บเสื้อกลายเป็นเสือลายพาดกลอนซะฉิบ ประมาณฝ่ายคอสตูมอาจจดไว้แค่ 'เสื้อลายเสือ' แต่ลืมระบุพันธุ์ซะงั้น ... หรือที่เห็นบ่อยตามซิทคอมที่ถ่ายในสตูดิโอก็คือ ฮั่นแน่ะ เห็นเงาบูมไมค์ไหวๆ อยู่บนผนัง อีกอย่างที่เคยเจอคือ แอบเห็นตัวประกอบตาหลุด (ไม่ได้แปลว่าลูกตาหลุดจากเบ้านะครับ แต่หมายถึงเผลอเหลือบตามามองกล้องน่ะ)

พูดถึงตัวประกอบ (ที่ภาษาอังกฤษเรียก extra) ผมเพิ่งได้ดูซีรี่ส์เรื่องหนึ่ง เป็นฉากงานแต่งงาน แล้วก็เห็นตัวประกอบ 2 คู่ชายสองหญิงสองที่เล่นเป็นแขกร่วมงานทำในสิ่งที่ผมคิดว่าโดดมากๆ โดดที่แปลว่าแปลกประหลาดผิดที่ผิดทางนะครับ ไม่ใช่โดดเด่น นั่นคือ วาดลวดลายการเต้นรำขั้นเทพบนฟลอร์ โอ มีกี่ท่าๆ มันใส่หมดแสนจะสุดสวิงทิ้งไหล่ บุญเลิศลีลาศมากๆ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเรียกตัวมาจากโรงเรียนสอนเต้นรำ เห็นแล้วขำดี ตัวประกอบคนอื่นเหมือนคนมางานจริงๆ แต่อี 4 คนนี่เหมือนมาผิดงานครับ น่าจะมีคนเดินไปสะกิดไหล่แล้วบอก นี่ พวกแก คัดตัวลีลาศทีมชาติอยู่ห้องข้างๆ นู่น Conference room B ที่นี่ Conference room A เว้ย

It appears what I need is protein ... and you

2006-11-29T03:46:00.000+07:00

วันนี้ไปหลายที่ และได้คุยกับหลายคนอีกแล้ว
อาชีพนี้นี่มันสนุกจริงๆ เลย ไอ เลิฟ มาย จ๊อบ มากๆ ครับ จุ๊บๆ

จากออฟฟิศที่ซอยนวลจันทร์พุ่งมาสวนลุมไนท์บาซาร์ เพื่อมางานของสำนักพิมพ์ a book ซึ่งเปิดตัวพ๊อกเก็ตบุ๊ค 9 เล่มในคราวเดียว ได้หนังสือฟรีมาเป็นปึก ด้วยความซาบซึ้งจึงขอเอามาเขียนเชียร์กันเห็นๆ ดังต่อไปนี้

งานนี้มีหนังสือท่องเที่ยวเดินทางปาเข้าไป 4 เล่มรวดครับ
สองเงาในเกาหลี โดย ทรงกลด บางยี่ขัน
เนปาลประมาณสะดือ โดย นิ้วกลม
Vespa diary โดย ทวีศักดิ์ โค้ว (เฮ้า)
ภูฏาน อ่านว่าอะไร โดย สุรวีร์ วาณิชเสนี

หนังสือที่เท่มากๆ
ถั่วงอกและหัวไฟ โดย ทรงศีล ทิวสมบุญ

มี 4 เล่มที่ผมไม่ได้รับแจกมา สงสัยจะหมด เสียดายจัง
a day story comic โดย เล็ด gang
นิยายรักนักศึกษา 1,2 และ 3 เป็นประมาณ reprint งานของศุภักษร

Behind the song โดย พิยะดา หาชัยภูมิ
หรือน้อง เอิ้น (ว่าที่) คุณหมอ และนักแต่งเพลง (มืออาชีพ) น่าทึ่งมาก คนอะไรได้ทั้งศาสตร์ทั้งศิลป์ แถมยังทั้งน่ารักทั้งเก่งอีก

และที่เท่สุดๆ อีกเล่ม
ร้อยเพลงแห่งความโดดเดี่ยว โดย ตรัย ภูมิรัตน หรือ บอย ฟรายเดย์นั่นเอง

ดูรายละเอียดของแต่ละเล่มได้ที่ daypoets.com/abook นะครับ

...............

วันนี้ผมได้คุยกับคนน่าสนใจอีกหลายคนอีกแล้ว โดยมีทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวปนๆ กันไป มี พี่โหน่ง วงศ์ทนง, คุณหมอสุกมล จิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรื่อง marital problem และ sexual dysfunction และ คุณปุ๋ย Nutritionist จากโรงพยาบาลรามาฯ

ขอบันทึกความประทับใจสั้นๆ ว่า พี่โหน่งนั้นช่างเป็นคนเก่ง แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ไม่วางมาดเพื่อแสดงตัวว่ากูเก่ง แถมยังอ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพกับทุกคน ตอนนี้กำลังนั่งคุยกันในหลายโปรเจ็คท์ที่พี่เขาชวนไปทำ แค่นึกก็ตื่นเต้นแล้ว

คุณหมอโอ๋ หรือคุณหมอสุกมล เป็นคนคุยสนุกมากครับ แกรู้ทะลุเรื่องที่แกเชี่ยวชาญจริงๆ แถมยังเอาความรู้บวกประสบการณ์มาสังเคราะห์และสร้างสรรค์องค์ความรู้ใหม่ๆ และวิธีการสอนใหม่ๆ ได้อย่างยอดเยี่ยม มีหลายๆ ประโยคของคุณหมอที่โดนใจผม แต่เดี๋ยวขอเวลาถอดเทปสัมภาษณ์ก่อนนะครับ แล้วอันไหนที่ไม่เกี่ยวกับคอลัมน์ที่ผมจะเขียนลง Arena แต่ว่าน่าสนใจ จะเอามาฝากไว้ที่นี่ แต่ที่ชอบใจเป็นพิเศษจนอยากบอกเลยก็คือ คำพูดของคุณหมอที่ว่า "เวลามีปัญหาในชีวิตสมรส ผู้หญิงไปหาหมอดู ผู้ชายไปหาหมอนวด" เออ จริงว่ะ

คุณปุ๋ยเป็นนักโภชนาการอาหารที่น่ารักมากครับ นั่งคุยและช่วยเหลืออย่างตั้งอกตั้งใจในการวิเคราะห์ปัญหาโภชนาการของผม สรุปออกมาว่า วันหนึ่งๆ ผมได้พลังงานจากการกินเกินไปถึงเท่าหนึ่งของที่ผมควรได้รับ ทั้งที่โดยปริมาณแล้วไม่มาก แต่พลังงานที่แอบอยู่มันเยอะเกินคาด ซึ่งแสดงให้เห็นว่า how much you eat นั้นไม่สำคัญเท่า what you eat เลย

ความรู้ใหม่เกี่ยวกับตัวเองก็คือ ผมขาดโปรตีนแฮะ ซึ่งก็คือเนื้อสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง อันนี้นึกไม่ถึงอย่างยิ่ง เพราะคิดว่าตัวเองกินเนื้อสัตว์พอเพียง แต่ลืมนึกไปว่า เนื่องจากตัวเองไม่กินวัว (มาตั้ง 10 ปีแล้ว) แถมหลังๆ นี้ไก่ก็ไม่กินอีก (เพราะเก๊าท์แดก) ก็เลยเหลือแค่หมูกับอาหารทะเลเท่านั้น พอจำกัดประเภทซะยังงี้เลยทำให้ปริมาณเนื้อสัตว์ที่กินน้อยลงไปด้วย

ขาดโปรตีนแล้วมีผลอย่างไร? หมอเปรียบไว้ชัดมากว่า เหมือนเวลาทำสงคราม แต่ทหารเราห่วย ไม่มีเรี่ยวแรง พลังงานไม่มี กล้ามเนื้อไม่มี และที่สำคัญ ภูมิต้านทานไม่มี ผลที่จะเห็นชัดมากคือ ป่วยไข้ไม่สบายบ่อย หรือไม่ก็ป่วยทีไรหายช้าตลอด

โอ้ว ความจริงไขกระจ่างแล้วละว่า ทำไมปีนี้ผมป่วยถี่เหลือเกิน และทำไมอาการแพ้อากาศของผมยังไม่หายซักที นี่ก็ไอมาเดือนกว่าๆ แล้วนะ สรุปคือ ผมต้องตัดคาร์โบไฮเดรต แป้ง น้ำตาล ลงครึ่งนึง และอัดอาหารกลุ่มโปรตีนเข้าไปอีกเท่าตัวนึง เนื่องจากโปรตีนเป็นสิ่งที่ร่างกายเราผลิตเองไม่ได้ครับ ต้องกินเข้าไปเท่านั้น ก็จึงต้องมาพิถีพิถันเลือกกินอาหารดีๆ กันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน แล้วหมอรับรองว่า จะเห็นผลเลยว่า สุขภาพจะแข็งแรงขึ้น

อีกอย่างคือ ผมกินเค็มมากไป หมอสั่งลดเกลือเลยละ ได้ยินมานานแล้วว่า ถ้ากินเค็มหรือกินเกลือเยอะ มันจะ bloated หรือตัวบวม ที่บวมนี่คือบวมน้ำ เพราะเกลือ (และคาร์โบไฮเดรต) จะช่วยกันดึงน้ำมาเก็บไว้ ดังนั้น ต่อให้ไขมันลด แต่ถ้ากินเกลือเยอะ น้ำหนักก็จะไม่ลด ซึ่งก็คือน้ำหนักของน้ำนั่นเอง

ได้ความรู้มาอีกเยอะ และเป็นอีกหนึ่งก้าวเพื่อการกอบกู้สุขภาพของผมครับ

.............

สรุปว่าเรื่อง Long distance relationship ที่เคยกลัวๆ ไว้ก็กลายเป็นจริงซะแล้ว
วันนี้แฟนผมกลับมากรุงเทพ เพื่อที่จะใช้เวลาแค่ 2 วันที่เหลือกับผมก่อนจะกลับไปเริ่มงานที่ต่างจังหวัด 1 ธันวาคมนี้แบบเต็มตัว

ความรู้สึกตอนรู้เรื่องครั้งแรกมันบอกไม่ถูก อึ้งๆ ตื้อๆ ยังนึกอะไรไม่ค่อยออก
คำถามแรกที่ผมถามคือ "เราต้องเลิกกันไหม?"
เขาบอก "ไม่"
แล้วถามผมกลับว่า "แล้วคุณจะหาแฟนใหม่ไหม?"
ผมตอบว่า "ไม่ ผมจะไม่มองหา ผมมีคุณแล้ว"
ผมนิ่งไปนานก่อนจะถามต่อว่า "เราสองคนจะไปกันรอดไหม?"
เขาตอบว่า "รอดสิ"

เราคุยกันอีกเยอะ ผมพยายามนึกและยกตัวอย่างคู่ที่ผมรู้จักที่เขาได้เจอกันเดือนละครั้งสองครั้ง เห็นไหม เขายังอยู่กันได้เลย อีกอย่างคือ เรื่องงานที่ว่ามันยังไม่ใช่ long term thing โอกาสที่เขาจะได้กลับมาทำโรงแรมในเครือที่กรุงเทพก็มีอยู่ ... ฯลฯ ต่างๆ ... ก็พยายาม reassure กันไปมา ให้ความมั่นใจกันไปมา

ลืมไปเลยว่าเราสองคนเคยคุยเรื่อง open relationship กันเอาไว้
แต่มาตอนนี้ ผมว่าเราคงไม่สนใจเรื่องนั้นกันแล้วล่ะ

A Man with A Plan

2006-11-28T03:59:00.000+07:00

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ออกไปสัมภาษณ์พูดคุยกับผู้คนมากมาย ทุกคนล้วนน่าสนใจและประสบความสำเร็จ คุณสมบัติอย่างหนึ่งที่คนเหล่านี้มีเหมือนกัน นอกจากความรักในงานที่เขาทำแล้ว ก็ยังมีอีก 2 อย่างสำคัญ นั่นคือ discipline และ planning
... อันเป็นสองสิ่งที่ผมขาดอย่างสิ้นเชิงในชีวิตนี้ …

ตอนนี้เริ่มมาคิดจริงจังว่า เอาละ เราต้องมีวินัยในตัวเองให้มากขึ้น และแพลนชีวิตกันสักหน่อย พูดน่ะง่ายนะ แต่ทำโคตรยากเลย แต่ก็ต้องทำ ไม่งั้นแย่แน่ นอกจากตัวเองแย่ ยังส่งความเสี่ยงไปถึงพ่อแม่ที่เราดูแลอยู่ หรือลูกน้องที่ต้องพึ่งพาเราอีกด้วย

หลายคนคงเหมือนผม สิ่งสำคัญที่รู้ว่าควรทำแต่ไม่ทำก็คือ จัดการบริหารเวลาของตัวเองให้ดี เอาแค่นี้ก็ยากเหียกๆ แล้วมึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่วิ่งหนีการใช้ชีวิตอย่างมีกรอบมาตลอดเช่นผม กล่าวคือ ตื่นเมื่ออยากตื่น ทำงานเมื่ออยากทำ เจออะไรที่ชอบก็จมตัวเองอยู่กับมันได้ไม่จำกัดเวลา และถ้าอะไรไม่ชอบก็ไม่ใยดีใดๆ แม้จะเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบ ถ้าจะพูดให้เท่ก็คือ ติสท์มากๆ ผมเป็นคนติสท์ ผมไม่แคร์สิ่งที่ผมไม่จำเป็นต้องแคร์ ผมไม่สนใจว่าอะไรควรไม่ควร ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมรักให้ดีที่สุดเท่านั้น ไม่มีใครบังคับผมได้

ฟังดูเหมือนจะดีครับ แต่เอาเข้าจริง ไม่ค่อย practical เท่าไหร่ในระยะยาวซะแล้ว

นอกจากนั้นทุกวันนี้ยังเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความเสี่ยงอย่างมาก ไม่มีการมองไปในอนาคตแล้วกำหนดเส้นทางและจุดหมายของตัวเองเลย ผมเคยคิดนะว่า ไม่อยากมองอะไรไกลเกิน เอาแค่ ‘ทำวันนี้ให้ดีที่สุด’ ก็พอแล้ว แต่เอาเข้าจริงมันไม่พอว่ะ เพราะมันทำให้เราขาดการมองภาพรวม อันนี้จำเป็นเหมือนกันนะเมื่อคนเรามาถึงช่วงอายุหนึ่ง (แก่ พูดไปสิ แก่)

Plan ของผมในวันนี้ (ซึ่งกะว่าจะให้เป็น newyear resolution ล่วงหน้าไปเลย) ก็คือ

1
ผมเป็นคนทำงานและใช้ชีวิตกลางคืนมาตลอด ยิ่ง 2-3 ปีให้หลังมานี้เข้านอน 6-7 โมงเช้าและตื่นเที่ยง-บ่ายโมงประจำ ซึ่งถ้าคุณเป็นฟรีแลนซ์ก็คงไม่มีใครว่า แต่นี่ผมตัดสินใจทำงานประจำแล้ว ก็คงกระทบแน่เพราะเราต้องทำงานเป็นทีมกับคนอื่น คงถึงเวลาที่ต้องปรับ clock ของตัวเองให้ตรงกับของชาวบ้านนิดนึง ก็เลยตั้งใจว่า จะตื่นให้เช้าขึ้น โดยเข้านอนไม่เกินตี 3 และตื่น 9 โมงเช้า ... ไม่เกิน 10 โมงเอ้า ...

ผมได้ไปคุยกับคุณหมอคนหนึ่ง คุณหมอบอกว่า คนไทยกลัวแดดกันเกินไป บางคนหมกตัวอยู่ในเงามืดทั้งวันคืนจนเชื้อราขึ้นหน้า คือขาวนะ แต่หน้าเป็นรามาเลย สิ่งที่เราต้องการคือ ‘แดดตอนเช้า’ ครับ

2
ผมเป็นคนขี้เกียจ พอบวกกับการหมกตัวเองอยู่หน้าคอมพ์และการเขียนเป็นงานหลัก เลยยิ่งทำให้เคลื่อนไหวน้อยเข้าไปอีก ทั้งที่เมื่อก่อนผมเคย active เคยรักการออกกำลังกาย รักกีฬา รูปร่างเหมาะกับโครงสร้างตัวเองมากกว่านี้ และแข็งแรงกว่านี้

ผมได้ไปคุยกับ personal trainer คนหนึ่ง เขาบอกว่า ที่พูดกันว่าคนเราออกกำลังกายสัปดาห์ละ 3 วันก็พอน่ะ มันพอจริงๆ นะครับ สำหรับคนขี้เกียจเขาแนะนำอย่างนี้เลยว่า อย่าไปตั้งเป้าสูงเกินนิสัยตัวเอง เอาแค่พยายาม drag your lazy ass to the gym ให้ได้อาทิตย์ละ 3 วัน แล้วออกกำลังกายอย่างจริงจังครั้งละ 1 ชั่วโมง เท่านั้นพอเลย

และสำหรับคนที่อยากลดความอ้วน จริงอยู่ว่าการออกกำลังแบบแอโรบิก (วิ่ง ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน เต้นแอโรบิก ฯลฯ) มันช่วยเผาผลาญดี แต่พอหยุดวิ่งปั๊บ ร่างกายก็หยุด burn fat นะครับ ในขณะที่ ถ้าคุณลดน้ำหนักด้วยการทำ weight trainning แม้ว่าหลังจาก 1 ชั่วโมงปุ๊บ คุณหยุดยกน้ำหนักปั๊บ ร่างกายยังเผาผลาญไขมันต่อให้คุณไปอีก 2 วัน แม้ขณะที่คุณนอนหลับ

สรุปว่า ถ้าตัดสินใจจะออกกำลังกาย ผมคงไม่ออกทิ้งออกขว้างแบบเล่นไปวันๆ แล้วล่ะ เราควรตั้ง goal ให้ดีแล้วพยายามไปถึงมันให้ได้ ระหว่างทางก็พยายาม monitor ความก้าวหน้าของตัวเองอย่างละเอียด เพื่อเป็นการฝึกวินัยในตัวเองไปด้วย คือถ้าจะทำอะไรทั้งที ก็ตั้งใจทำให้เห็นผลและได้ผลไปเลย เพราะผมรู้ตัวดีว่าเวลาว่างน้อย ก็คงต้องใช้คุ้มค่ากันหน่อย

อันจะตรงกันข้ามกับสไตล์ก่อนหน้านี้ของผมที่พยายามบอกตัวเองว่า เฮ้ย อย่าไปบังคับตัวเองมากนักสิ อยากเล่นก็เล่นไปเหอะ หนุกๆ ขำๆ ไม่อยากเล่นก็อย่าไปเล่น ... พอมาคิดดูแล้ว เอ๊ะ รึว่าสันดานอย่างผมมันต้องโดนบังคับวะมันถึงจะเจริญ? เออ อาจเป็นไปได้ ไว้ว่าจะลองดู

3
วันนี้ไปคุยกับ Investment planner ของ AYF (บริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนอยุธยา) มา จุ๊เป็นเพื่อนผมเอง วันนี้ขอไปสัมภาษณ์จุ๊เพราะเอามาทำคอลัมน์ลง Arena ฉบับมกราคม 2007 คุยกับเขาแล้วทำให้เรานึกได้ว่า ตัวเองไม่มีแพลนทางด้านการเงินเลยแฮะ ทำงานๆๆๆ แล้วก็ใช้จ่ายๆๆๆ ไปวันๆ จริงๆ และนอกจากนั้นยังได้ความรู้ว่า เรื่องการจัดการกับเงินทองของเราและการลงทุนเนี่ย มันไม่ยากอย่างที่คิด แต่คนส่วนใหญ่คิดว่า โหย กูไม่ได้เป็นนักธุรกิจใหญ่ ทำไมต้องไปคิดเรื่องกองทงกองทุนหุ้นบอนด์ตราสารหนี้ โอ๊ย ยาก งง ... ทั้งๆ ที่ หนึ่ง น้อยคนที่จะรู้ว่ามีเงิน 10,000 บาทก็เริ่มลงทุนได้แล้ว ไม่ต้องมีเป็นสิบเป็นร้อยล้าน สอง คุณสามารถเดินเข้าไปในบริษัทหลักทรัพย์ แล้วขอความช่วยเหลือจากที่ปรึกษาด้านการลงทุนได้ 'โดยไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย ' และสาม มีหลายวิธีในการจัดการกับเงินของคุณให้งอกเงย โดยคุณสามารถเลือกระดับความเสี่ยงเอาเองได้ อาจเริ่มจาก Bond ซึ่งเสี่ยงต่ำมากแต่ผลตอบแทนไม่หวือหวาทันใจ ประมาณทิ้งไว้กินยาว หรือถ้าอยากเล่นหุ้น แต่เล่นไม่เป็น คนพวกนี้แหละที่จะช่วย ‘coach’ เราได้

สิ่งที่อยากทำก็คือ เริ่มวางแผนเรื่องการเงินของตัวเองเสียที อาจลองตั้งเป้าว่า “อีก 10 ปีอยากมีเงิน 10 ล้าน” ซึ่งมันจะไม่ได้มาจากการ “ทำงานแล้วเหลือจ่ายก็เอาไปเก็บในแบ๊งค์” แน่ๆ แล้วทีนี้ ต้องทำยังไง ต้องไปปรึกษาใคร และต้องเอาเงินเก็บไปลงทุนอย่างไร? ต้องทำการบ้าน ต้อง give it some thoughts

หมายเหตุอย่างแรง ทุกคนต้องเข้าใจว่า การลงทุน “ทุกประเภท” มีความเสี่ยงครับ แม้แต่การซื้อกองทุนหลักทรัพย์ (ซึ่งคือการเอาเงินไปฝากให้ผู้เชี่ยวชาญเล่นหุ้นให้นั่นเอง) จะเป็นการลดความเสี่ยงได้อย่างมหาศาล แต่มันก็ยังมีความเสี่ยงอยู่ดี และต่อให้ขี้เกียจยังไง คุณก็ต้องทำการบ้านอยู่ดีนะ อย่างน้อยก็ต้องศึกษาก่อนว่า จะกำเงินของคุณเดินเข้าไปหา Fund management ที่ไหนดีนั่นแหละ (มันมีตั้งหลายที่อะ)

ท่องไว้ว่า There’s no easy money เงินที่มาง่ายมันก็ไปง่าย พยายามได้เงินมาอย่างยากเย็นเข้าไว้ มันจะได้อยู่กับเรานานๆ (สุภาษิตประเทศไหนเนี่ย)

วันนี้คิดอะไรเป็นผู้ใย้ผู้ใหญ่ ดูดีมีอนาคตจริงๆ นี่ถ้าทำไม่ได้ล่ะเสียหมาพอสมควรเลยนะ เพราะดันมาเขียนให้ชาวบ้านมาอ่านเป็นพยานซะขนาดนี้แล้ว

............

ผมมีโปรเจ็คท์ใหม่อีกแล้วละ คราวนี้ 4 โปรเจ็คท์รวดเลย อันนึงเป็นเรื่องส่วนตัว ซึ่งคือการขยายธุรกิจครับ ตอนนี้กำลังช่วยกันทำการบ้านหลายฝ่าย แต่อีก 3 นี่ผมกำลังจะเอาไปเสนอเขาวันนี้ ซึ่งถ้าเขาสนใจซื้อและทำท่าจะไฟเขียว ก็คงได้สนุกกันละคราวนี้

สู้ว้อย

... but enough about me, what about you?

2006-11-26T14:58:00.000+07:00

หลายวันมานี้ มีเพื่อนๆ โทรเข้ามาหาหลายคน ด้วยความบังเอิญว่าเจอมรสุมชีวิตมาโดยพร้อมเพรียงกันหมด ทุกคนโทรมาเพราะล้วนมีปัญหา เรื่องต่างๆ โน่นนี่นั่น อย่างที่มนุษย์ทั่วไปเขามีปัญหากันนั่นแหละครับ ครอบครัว การงาน เพื่อน แฟน ปลา ปลา ปลา (เบื่อ บลา บลา บลา แล้ว เปลี่ยนเป็น ปลาๆๆ มั่ง เผื่อจะได้ฉลาดขึ้น เขาว่าโอเมก้าสามเยอะ) ซึ่งผมยินดีรับฟังนะ ก็เพื่อนๆ ที่ชอบพอกันทั้งนั้น และเป็นเพื่อนดีๆ ทั้งนั้น ผมเองก็นักฟังอยู่แล้ว เล่ามาเหอะ ฟังได้หมด ถึงจะให้คำปรึกษาดีๆ ได้ไม่บ่อย แต่อย่างน้อยผมก็ถือว่า แค่มีคนนั่งฟังบางครั้งก็ช่วยได้อย่างคาดไม่ถึง เพราะระหว่างที่เขาพูดๆๆ ให้เราฟังอยู่นั่น เขาอาจนึกอะไรได้เอง สรุปอะไรได้เอง คิดวิธีแก้ปัญหาได้เอง หรืออย่างน้อยค้นพบว่าตัวเองที่จริงรู้สึกอย่างไร ในระหว่างที่กำลังพูดๆๆ ให้เราฟังนั่นละ

เวลาผ่านไปหลายสิบชั่วโมง เพิ่งรู้สึกขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า (ความรู้สึกช้าจริง) เออว่ะ ไม่มีสักคนเลยที่ถามผมสักนิดว่า "เฮ้ย แล้วแกเป็นไงมั่ง?" มีแต่เล่าเรื่องราวและปัญหาของตัวเองจนจบ แล้วก็วางสายไป

ไม่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพื่อนแล้ว ...
รู้สึกเหมือนเป็น Hot line สายด่วนสุขภาพจิตมากกว่า

names

2006-11-24T19:48:00.001+07:00

ล่าสุดแฟนตัวยงของเจมส์ บอนด์ คนหนึ่ง เพิ่งเปลี่ยนชื่อตัวเอง จาก David Fearn เป็น 'James Dr No From Russia With Love Goldfinger Thunderball You Only Live Twice On Her Majesty's Secret Service Diamonds Are Forever Live And Let Die The Man With The Golden Gun The Spy Who Loved Me Moonraker For Your Eyes Only Octopussy A View To A Kill The Living Daylights Licence To Kill Golden Eye Tomorrow Never Dies The World Is Not Enough Die Another Day Casino Royale Bond'...

เป็นชื่อที่รวมหนังทุกภาคของ 007 และมีทั้งหมด 69 คำ ... บ้าชิบหายคนเรา แต่ที่บ้ากว่าคือ อำเภอเขาก็ยอมเปลี่ยนให้อีกแน่ะ (เอ๊ะ คนอังกฤษเขาไปเปลี่ยนชื่อกันที่หน่วยงานไหนเหรอครับ ผมก็มั่วไปเรื่อย)

จากการสำรวจยังพบว่า เด็กทั้งหญิงและชายอังกฤษเกิดใหม่สมัยนี้มีจำนวนถึง 36 คนที่ถูกตั้งชื่อว่า น้อง Arsenal ... คุณพ่อคุณแม่เป็นแฟนบอลทีมไหนคงไม่ต้องถามต่อ ...

จากเซอร์เวย์ของเว็บชื่อ Findmypast.com บอกไว้ว่า กีฬาเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการตั้งชื่อลูก โดยเฉพาะฟุตบอล มีเบบี๋ 3 คนถูกตั้งชื่อว่า น้อง David Beckham และอีก 28 คนได้ชื่อว่าน้อง Brooklyn (ลูกคนโตของพี่เบ๊คนั่นเอง)

แฟนกีฬากอล์ฟก็ไม่น้อยหน้า เพราะเขายังสำรวจพบเด็กเกิดใหม่ถึง 1,191 คนถูกตั้งชื่อว่า น้อง Tiger นอกจากนั้นยังพบเด็กโชคร้ายจำนวนหนึ่งถูกตั้งชื่อว่า น้อง Reebox และน้อง Adidas อีกต่างหาก ... พ่อแม่รังแกฉันมากๆ

แต่ว่าที่เป็นแรงบันดาลใจสุดฮิตตลอดกาลก็คงไม่พ้นหนังละครอยู่ดี เขาสำรวจพบเด็ก 6 คนได้ชื่อว่าน้อง Gandalf (จาก Lord of the rings) อีก 2 คนถูกตั้งชื่อ (ชื่อจริงตามสูติบัตรนี่แหละ) ว่า น้อง Superman และอีก 1 คนชื่อ น้อง Harry Potter

…………….

ตอนเด็กๆ จำได้ว่าผมอายชื่อตัวเองมาก ทั้งชื่อเล่นทั้งชื่อจริง ด้วยความที่มันไม่ค่อยเหมือนใคร อยากเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นชื่อเบสิคๆ เหมือนชาวบ้านที่เขาฮิตๆ กัน เช่น อภิชาติ หรือชื่อเล่นก็พวก โอ เต้ย ทำนองนั้น

มาถึงวันนี้ ผมเป็นลูกคนเดียวใน 3 คนที่ไม่ได้เปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามตัวเอง ในขณะที่น้อง 2 คนเขาเปลี่ยนด้วยเหตุผลว่า ไม่ชอบ ก็เลยไปเปลี่ยน ผมเองก็แอบคิดเหมือนกันนะว่าอยากเปลี่ยนมั่ง คิดชื่อที่ตัวเองชอบได้เพียบเลย แต่ที่สุดแล้วก็ตัดสินใจว่าไม่เอาดีกว่า กลัวคนเรียกแล้วไม่หันเพราะรู้สึกไม่เหมือนเป็นตัวเอง และอยากเก็บชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้เอาไว้ เพราะพี่น้องคนอื่นไม่เก็บกัน ผมเลยอยากเก็บให้ ซักคนนึงก็ยังดี

สำหรับผม ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้นี่แหละ มงคลสุดแล้ว แม้มันจะ sounds funny ละน่าจั๊กจี้อยู่บ้าง ... โดนบ่อยมากครับ ชื่อภูมิชายแปลว่าอะไรอะ ภูมิใจในความเป็นชายเหรอ คิคิคิ (น่าทึ่งมากที่ทุกคนเล่นมุขเดียวกันได้เป๊ะๆ โดยมิได้นัดหมาย) หรือ ชื่อบิ๊กนี่อะไรบิ๊กเหรอ คิคิคิ (เมื่อสมัยเด็กๆ โดนล้อแค่นี้ก็เป็นเรื่องใหญ่แล้วนะครับ อาย! เครียด! กินเหล้า! กันเลยทีเดียว)

สรุปว่าถ้าอยากให้มันเป็น good name ก็ทำตัวให้ good เข้าไว้ เดี๋ยวมันก็ good เองแหละ ดูอย่าง Tiger Woods สิครับ คนห่าอะไรชื่อไทเกอร์ แต่เพราะเขาเป็นแบบเขาในวันนี้ มันไม่สำคัญแล้วว่า เขาจะชื่ออะไร

เครดิต : รูปจาก funmunch.com

อนึ่ง ใครหนอ crop รูปพี่ไทเกอร์กะดอกไม้สีชมพูยังงี้ได้ลงคอ -__-

Long Distance Relationship

2006-11-22T04:21:00.000+07:00

21 พฤศจิกายน .... วันนี้เป็นวันครบรอบของเราครับ

วันนี้ผมชวนแฟนไปดู gym ที่กำลังคิดจะสมัคร ซึ่งคือ the Olympic club ที่โรงแรม Pathumwan Princess ครับ เพราะไม่ไหวแล้ว ตอนนี้อ้วนปั้กเป็นหมียักษ์ฮักกิ ควรจะต้องออกกำลังกายอย่างแรง

ที่เลือกที่นี่ (หลังจากทำการบ้านอยู่นาน) ก็เพราะ หนึ่ง เปิดดึกถึง 5 ทุ่มครับ ข้อนี้สำคัญมากเลย เพราะเวลาเลิกงานปกติก็ทุ่มนึงเข้าไปแล้ว แต่กว่าจะเลิกจริงก็ไม่เคยต่ำกว่าทุ่มครึ่งหรือสองทุ่มทุกที ดีไม่ดีปาเข้าไป 3-4 ทุ่มโน่น แต่ผมสามารถไปจอดรถบ้านแฟนแล้วขึ้น BTS (ซึ่งอยู่ห่างจากประตูบ้านไปประมาณ 20 ก้าว) ไปได้ ซึ่งสะดวกรวดเร็วสุดๆ ส่วนเหตุผลข้อที่สองคือสามารถจ่ายแบบผ่อนได้ครับ ไม่เหมือนยิมอื่นที่แบบว่า จ่ายมาเลยทีเดียวสองหมื่นแปดอะไรงี้ พอวันนี้ได้ไปดูสถานที่จริง โอ้ ชอบจังเลย กว้างขวางใหญ่โต แถมคนไม่แน่นเอี้ยด ดีดี ชอบชอบ

และที่สำคัญ ผมอยากให้แฟนมาสมัครด้วยเพราะว่า หนึ่ง สมัครสองคนได้ราคาถูกกว่าสมัครคนเดียวนิดนึง สอง จะได้มีคนมาเล่นเป็นเพื่อน เวลาคนนึงขี้เกียจ อีกคนจะได้คอยลาก (หวังว่าจะไม่พากันอู้นะ) และสาม เป็นการเพิ่มความหลากหลายให้กิจกรรมของเราสองคนเป็นอย่างดี เพราะปกติก็จะ กินข้าว ดูหนัง นู่นนี่นั่น วนเวียนอยู่ไม่กี่อย่าง ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นอะไรที่ทำด้วยกันแล้วทั้งสนุกทั้ง healthy ไปในเวลาเดียวกันได้

แต่ทันใดนั้นก็ได้รู้เรื่องคาดไม่ถึง เขาทำหน้าซีเรียสแล้วบอกว่า อาจต้องกลับไปช่วยกิจการโรงแรมของที่บ้านที่ต่างจังหวัด ที่จริงเรื่องนี้เคยเกริ่นๆ กันมาแล้วแต่ผมไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ และเป็นไปได้ว่า เขาอาจต้องย้ายไปอยู่ที่โน่นชั่วคราวแล้วช่วยงานจนกว่าอะไรๆ จะลงตัว (โรงแรมจะปรับปรุงใหม่) เพราะฉะนั้น อาจต้องใช้เวลาอยู่ที่โน่นเป็นส่วนมาก และอาจกลับกรุงเทพได้ประมาณเดือนละ 2 ครั้งเท่านั้น และถ้าผมสามารถหาเวลาขึ้นไปหาเขาได้อีกเดือนละ 2 ครั้ง รวมแล้วเดือนนึงน่าจะได้เจอกันราว 4 หน

Long distance relationship ... เคยเห็นแต่ของคนอื่น แต่คราวนี้อาจต้องเป็นทีของตัวเอง ... จะไหวไหมนี่?

เพื่อนผมคนนึงคบกับแฟนมาแล้วกว่า 5 ปี ตั้งแต่แรกจนทุกวันนี้ ก็ยังเป็นการคบหากันแบบทางไกลอยู่ แต่ทั้งสองคนก็รักกันมาก และพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาความสัมพันธ์เช่นนี้อย่างสุดความสามารถ ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทั้งสองก็พยายามดูแลกันและเข้าอกเข้าใจกันมาตลอด

ที่จริงการคบหากันแบบทางไกลนี่ก็มีข้อดีเหมือนกันนะครับ เช่น หนึ่ง ในระยะยาว แทนที่จะเริ่มเบื่อหน้ากันขึ้นเรื่อยๆ กลับจะคิดถึงกันมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นการคบหาเชิงคุณภาพแทนที่จะเป็นเชิงปริมาณ สอง เมื่อมีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยลง ก็ยิ่งมีโอกาสทะเลาะกันน้อยลงด้วย สาม ในช่วงชีวิตตอนนี้ของเราสองคน หน้าที่การงานกำลังเป็นสิ่งสำคัญ การอยู่ห่างกันแบบนี้อาจทำให้เรามีเวลาให้กับอาชีพการงานมากขึ้น

และอื่นๆ อีกมากมาย ... มั้ง ... พยายามจะนึก แต่นึกไม่ออกแล้ว ช่วยผมนึกหน่อยสิครับ {T_T}a

credit

2006-11-21T08:30:00.001+07:00

ไม่นานนี้ผมเพิ่งไปเจอว่า นิตยสารเล่มหนึ่งที่ผมเคยเขียนคอลัมน์ให้ ยังคงมีชื่อผมอยู่ตรง 'Columnist ประจำฉบับ' แม้ว่าเขาจะเลิกให้ผมเขียนไปนานแล้ว (อย่างไม่แจ้งล่วงหน้า และไม่มีการบอกกล่าวอย่างเป็นทางการ) หลังจากเขาเปลี่ยนรูปแบบและรูปเล่ม ด้วยความสงสัย ผมจึงโทรไปถามทางกองบรรณาธิการ และได้รับคำตอบกลับมาในรูปของคำถามว่า
"เอ่อ แล้วไม่ทราบว่ามันก่อให้เกิดปัญหาอะไรหรือเปล่าครับพี่?"
ผมมึนอยู่พักนึงแล้วตอบกลับไปงงๆ ว่า
"ถึงไม่เกิดปัญหา แต่การเอาชื่อผมไปพิมพ์ใส่ไว้ว่าเป็นคอลัมนิสต์ทั้งที่ผมไม่ได้เขียนนี่ คุณคิดว่ามันไม่แปลกเหรอ?"

คือผมไม่ได้โด่งดัง ไม่ได้เป็น celeb ไม่ได้เป็นชื่อ best seller guarantee อะไร ถ้าจะถามว่าเสียหายไหม หรือมีปัญหาเรื่องผลประโยชน์อะไรไหมนี่ก็คงไม่หรอกครับ แต่มันไม่ถูก ผมไม่ได้เขียน แล้วมีชื่อผมได้ยังไง แต่ที่ทีมงานคนนี้ตอบกลับมานี่ฟังไม่เข้าหูจริงๆ ประมาณว่า "คิดมากไปได้ ไม่เห็นเสียหายอะไรเลย" เหรอ? หรือยังไง? ไม่เข้าใจ จนเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่เข้าใจ เอาชื่อคนอื่นไปมั่วใช้แล้วยังมาทำมึนใส่อีก

ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย

เรื่อง credit ผมว่าสำคัญนะ ที่ Arena ให้ความสำคัญมากๆ ไม่ว่าจะเป็นชื่อผู้เขียน นักแปล ช่างภาพ หรือใครก็ตาม จะต้องลงเอาไว้ให้ชัดเจน นอกจากถูกต้องแล้วยังถือเป็นการให้เกียรติ เป็นการแสดงความรับรู้ในผลงาน หน้า Credit (รายชื่อทีมงาน), หน้า contributors (นักเขียนหรือช่างภาพรับเชิญ) ไปจนถึงหน้า Directory (รายชื่อร้านค้าและสินค้า หมายเลขโทรศัพท์และ website) เป็น 3 หน้าที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เราใช้เวลากับมันนานมากเพื่อให้แน่ใจว่า เราลงชื่อคนที่มีส่วนในการทำงานของแต่ละฉบับครบครัน ตัวสะกดถูกต้อง และข้อมูลถูกต้อง

ตัวสะกดนี่เป็นสิ่งที่ซีเรียสมาก แม้ว่าที่ผ่านมา Arena ยังมีหลุดๆ แต่ทุกครั้งเราก็กลับมาตรวจพบจนเจอแล้วตักเตือนกันเสมอ และพยายามระวังกันให้มากขึ้น ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้หนังสือเราเป็นหนังสือที่คนพูดถึงว่า เออ เขาทำงานกันละเอียดดี และไม่เจอตัวสะกดผิดเลย

มันยากล่ะครับ แต่ก็พยายามอยู่นะ

Oh, Eva

2006-11-18T05:59:00.001+07:00

เมื่อวันก่อนไปดูเจมส์ บอนด์ ตอนใหม่มาครับ สนุกกว่าที่คิดนะ เมื่อดูจบคำถามแรกที่ถามตัวเองไม่ยักใช่ "ชอบหนังไหม?" แต่เป็น "ชอบ Daniel Craig เป็น เจมส์ บอนด์ ไหม?" เพราะรอดูรอชมอยู่เป็นพิเศษ เนื่องจากมี controversy เยอะเหลือเกินสำหรับ 007 คนใหม่คนนี้ ถึงกับมีการล่ารายชื่อขอให้ปลดแดเนียล เครก ทันทีหลังจากมีการประกาศตัว แต่ปรากฏว่าผมชอบแฮะ พี่แกล่ำถึกบึกบึนกว่าที่คาด (โปรดสังเกตจากรูปประกอบ) โดยเฉพาะฉากโคตรไล่ล่าตอนเปิดเรื่องนี่มันส์มากครับ ผมว่า Pierce Brosnan ทำไม่ได้ยังงี้แน่ ดังนั้นถ้าถามว่าเขา convincing as a Bond ไหม คือเราดูแล้วเชื่อว่าเขาเป็น เจมส์ บอนด์ ไหม ผมเชื่อครับ

ส่วนนางเอก Eva Green หลายคนบอกหน้า่เหี่ยวไปนิด แต่ผมชอบแฮะ ชอบตั้งแต่เรื่อง The Dreamers แล้ว เรื่องนั้นทั้งสวยทั้งโป๊สะบั้นหั่นแหลก (ดูรูปประกอบ again) ผมว่าเธอเป็นสาวบอนด์ได้ดีเลยเชียวแหละ

I'm a dog

2006-11-15T00:53:00.000+07:00

นี่คือพวงกุญแจของผม
ประกอบด้วยกุญแจมากมายจนคนอาจนึกว่าผมทำงานเป็นภารโรงได้
และหมวกแบบใส่ทำงานในเหมือง 1 ใบ
เป็นไฟฉายด้วยล่ะครับ เอาไว้ส่องในที่มืดต่างๆ
สุดท้ายเป็นน้องใหม่ในพวง นั่นคือน้องหมาลูกเต๋า
กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นหมาเลยต้องบอกไว้เล็กน้อยว่า I'm a dog
หมวกไฟฉายซื้อเองครับ
แต่หมาเหลี่ยมมีคนให้มา
น่ารักสุดๆ วันนี้มีแต่คนทักแล้วก็เดินเข้ามาบีบเล่น
ข้างในมันยวบๆ เป็นเม็ดๆ beadๆ อารมณ์ bean-bag chair น่ะครับ
บีบสนุกสุดๆ
ชอบมากๆ
ชอบทั้งหมาทั้งคนให้เลย
ขอบคุณนะคร้าบ

อนึ่ง จู่ๆ คนให้พวงกุญแจก็มาบอกว่า
ต้องไปธุระต่างจังหวัดด่วน ไม่รู้กลับเมื่อไหร่
เป็นธุระทั้งเรื่อง business และ family
ที่ต้องเกี่ยวข้องกับตัวเขาโดยตรงทั้งการงานและครอบครัว
ก็เลยคงยุ่งๆ ปวดหัวๆ นิดหน่อย ไม่น่าจะแป๊บๆ เสร็จแน่ ...

แต่จะว่าไปก็ไม่ "จู่ๆ" เท่าไหร่หรอกครับ
เพราะว่าเขาเกริ่นไว้หลายวันแล้ว
แต่ที่ไม่รู้ก็คือต้องไปพรุ่งนี้น่ะสิ
คือพรุ่งนี้ (วันนี้) มี Casino Royale รอบสื่อมวลชน
กะว่าจะไปดูด้วยกัน แต่ไม่รู้เขาจะอยู่ดูกับผมก่อนเดินทางได้หรือเปล่า

ใจนึงก็เศร้าๆ แฮะ แต่อีกใจนึงก็ ...
ยะฮู้ววว แอบเที่ยวๆๆๆ
ใครจะแอบแฟนเที่ยวกะผมมั่ง เหอๆๆๆ
{^^}_b

หลอกกัน

2006-11-14T05:11:00.000+07:00

วันนี้ไปกินข้าว (เอ๊ะ ทำไมบล๊อกผมมีแต่เรื่องกินข้าว) กับแฟนที่ฟูจิ
เห็นเมนูน่ากินอย่างนึง นั่นคือข้าวปั้นทอดหน้าปลาแซลมอน
พอเขายกมาเสริฟก็แบบว่า เอ๊ะๆ น้องทำตกไปชิ้นนึงหรือเปล่า
รูปในเมนูพี่เห็นสามชิ้นนะ ไหงเอามาแค่สองชิ้น
น้องก็รีบถลาไปเอาเมนูมาให้ดูเลย พร้อมชี้ไปตรงคำที่เขียนต่อท้ายชื่ออาหาร
แล้วอธิบายฉาดฉานว่า มันเป็นแค่รูปประกอบนะคะพี่
พี่ดูนี่สิคะ เขาเขียนบอกไว้ตรงนี้ว่า "2 pcs." แปลว่า 2 ชิ้นค่ะ ...
ว่าแล้วเธอก็ทำหน้าตาได้รับชัยชนะมากๆ
นี่ไง เห็นไหมล่ะ จะมาว่ากันไม่ได้นะ ไม่รู้จักดูให้ดีเอง

แล้วไม่ทราบจะลงรูปไว้ให้ดูทำกล้วยอะไร เห็ดสดสิ้นดี นี่หรือเหตุผล
ผมไม่ได้ด่าน้องสาวเสริฟนะ เขาทำตามหน้าที่
แต่ขอด่าฟูจิ ที่เอาตัวรอดทางเทคนิคหน้าด้านๆ
ใช่ครับ คือจะว่าไปเขาก็ไม่ได้ทำผิดอะไรหรอก
แต่ในฐานะลูกค้า
ผมเสียความรู้สึกว่ะ

ข้าวกล้องซาบะย่างพริกซีอิ๊ว

2006-11-12T18:14:00.000+07:00

อร่อยมากเลยครับ ขอปรบมือให้คุณหรีด
ผมชอบข้าวกล้องมากๆ กินแล้วมันดุบๆ ดี
ยิ่งเป็นเม็ดแข็งๆ ยิ่งชอบใหญ่เลย
ส่วนปลาซาบะย่างซีอิ๊วนี่ก็ของโปรดที่กินได้ตลอด
แต่นี่เป็นย่างซีอิ๊วแบบเผ็ดหน่อยๆ อร่อยหนักเข้าไปอีก
แถมยังมีแครอทกับหัวไชเท้าดองมาเป็นเครื่องเคียงด้วย
อ๊าาซ์ซ์ซ์ อ....อร่อยยยย d_{T_T}_b ยกให้สองนิ้วเลย
ต้องบุกเซเว่นซื้อมาตุนไว้ในฟรีซเซอร์ที่บ้านซะแล้น

Vitamin C

2006-11-10T00:50:00.000+07:00

ว้นนี้็ไปซื้อวิตามินซีมากิน เขาว่าต้องกินเสริมเข้าไปเยอะๆ เมื่อร่างกายอ่อนแอ เป็นไข้ไม่สบายเมื่อไหร่ก็ให้อัดเข้าไปซะ เพราะจะไปช่วยกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันให้ดึ๋งดั๋งดีนัก มันมีให้เลือกเยอะมากเลยนะครับ แตกต่างกันไปทั้ง รูปแบบ (เป็นผงชงกับน้ำ หรือเป็นเม็ด ทั้งอมทั้งเคี้ยว) สีสัน รสชาติ (สีเหลืองรสสับปะรด สีส้มรสส้ม) และขนาดของมิลลิกรัม (50, 100, 500, 1000)

เมื่อถามน้องคนขายว่า ผมควรกินเท่าไหร่ดีก็ได้รับคำตอบว่า
"ปกติเขาให้กินได้วันละไม่เกินพันมิลลิกรัมนะคะ
แต่ถ้ากำลังไม่สบายล่ะก็ เขาให้กินเยอะๆ ได้เลย"
ผมถามว่าเยอะแค่ไหนล่ะครับ เธอตอบหน้าตาเฉยว่า
"กินจนกว่าจะท้องเสียค่ะ"

... เอ่อ ... ช...ใช่เหรอ ... -__-'
(เธอยืนยันว่าใช่ครับ ไม่ได้พูดเล่น
นี่คือสิ่งที่ "พี่เภสัชกรเขาบอกมาอ่ะค่ะ" ซะด้วยนะ -___-')

อันนี้ก็วิตามินซีนะครับ แต่เป็นวิตามิน ซี-คัพ ล่ะ เหอๆ

รูปจาก ugoto.com

..............................

ไปอ่านเจอโจ๊กอันนึง เชี่ยดี (อ่านเวอร์ชั่นภาษาไทยด้านล่างครับ)

Two Divers

One day, a diver was enjoying the aquatic world 20 feet below sea level. He noticed a guy at the same depth he was, but he had on no scuba gear whatsoever.

The diver went below another 20 feet, but the guy joined him a few minutes later. The diver went below 25 feet, but minutes later, the same guy joined him. This confused the diver, so he took out a waterproof chalkboard set, and wrote, "How the heck are you able to stay under this deep without equipment?"

The guy took the board and chalk, erased what the diver had written, and wrote, "I'm drowning, you moron!"

นักดำน้ำผู้หนึ่งกำลังเอ็นจอยความสวยงามใต้ท้องทะเลที่ความลึกระดับ 20 ฟุต ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นชายผู้หนึ่งในระยะไม่ห่างนัก แต่นักดำน้ำคนนั้นไม่ได้ใส่ชุดประดาน้ำ ไม่มีฟิน ไม่มีหน้ากากและถังออกซิเจนใดๆ ทั้งสิ้น

นัำกดำน้ำคนแรกดิ่งลงไปอีก 20 ฟุต แต่นักดำน้ำตัวเปล่้าก็ยังตามลงมา เขาดำหนีลงไปอีก 25 ฟุต แต่อีกไม่นานนักดำน้ำคนเดิมก็ยังตามมาติดๆ เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว จึงหยิบกระดานออกมาเขียนถามว่า "คุณดำลงมาลึกขนาดนี้โดยไม่มีอุปกรณ์อะไรเลยได้ยังไงเนี่ย?"

นักดำน้ำคนที่ 2 หยิบกระดานไป แล้วเขียนตอบกลับมาว่า
"ใครบอกดำ กูกำลังจมน้ำอยู่ต่างหากล่ะไอ้โง่!!"

Badboy burger

2006-11-09T02:14:00.000+07:00

เห็นรูปปุ๊บผมถามคำเดียวเลย ... เอ่อ แดกยังไงเหรอ ... {-__-'}a

เนื้อวัวหนานุ่ม 4 ชิ้นน้ำหนักรวม 2 ปอนด์ กระหน่ำชีสและเบคอนอย่างเพียบ รวมแล้วให้พลังงานถึง 8,000 แคลอรี่ ไม่เหมาะกับคนหัวใจอ่อนแอแน่ครับ เพราะแค่ชื่อร้านก็บอกแล้ว 'Heart Attack Grill' !! อยู่ใน Tempe, Arizona สหรัฐอเมริกา ประเทศที่มีคนอ้วนมากที่สุดในโลก

ไม่เพียงเท่านั้น ร้านยังแอบตลกร้ายอีกหลายอย่าง เช่น มี wheelchair ไว้คอยบริการสำหรับลูกค้าที่สวาปามเจ้า Quadruple Bypass Burger จนเดินไม่ไหว ไม่เป็นไร เราจะเข็นท่านไปส่งถึงรถ ... และบริกรสาวในชุดนางพยาบาล ที่จะคอยสแตนด์บายให้ความช่วยเหลือเมื่อคุณยัดเบอร์เกอร์จนป่วย

แต่ถ้ารู้สึกว่า Quadruple (4 เท่า) จะหนักหนาเกินไป ทางร้านขอเสนอเมนูขนาดย่อมลงมานิดนึง นั่นคือ Triple Bypass Burger เหลือเนื้อ 3 ชิ้นครับ แต่ไม่ต้องห่วง มันจะมาพร้อม Flatliner Fries มันฝรั่งทอดเยิ้มน้ำมัน พร้อมเข้าไปอุดตันในเส้นเลือดของคุณแล้ววันนี้ เหอๆ

ตบท้ายและตอกย้ำความเป็น badboy burger ด้วยการชักชวนให้ทำชั่วกันต่อ โดยการโปรโมทบุหรี่อีกต่างหากครับ เอาเข้าไป๊! -*-

เห็นเมนูและบรรยากาศร้านแล้วทำให้ผมคิดถึงซีรี่ส์ Six Feet Under ยังไงไม่รู้ ประมาณว่า เออหนอ ช่างกล้าเอาความตายมาล้อเล่น (เช่นในชื่อเบอร์เกอร์ คำว่า Bypass ก็หมายถึงการผ่าตัดหัวใจแบบ Bypass heart surgery ส่วนคำว่า Flatliner ก็หมายถึง หัวใจไม่เต้น ไม่มีคลื่นสมอง ค่าสัญญาณชีวิตเป็น 0 นั่นเอง)

... Gimmick is everything จริงๆ สมัยนี้ ...

(Wheelchair service สำหรับลูกค้าที่สั่ง Quad และ Triple Bypass Burger)

ข่าวจาก The Sun

อนึ่ง ผมว่าถ้ามีใครซื้อแฟรนไชส์มาเปิดในบ้านเรา
อีกระทรวงสาธารณสุขต้องกรี๊ดแน่ๆ ครับ หึหึ

Floating bed

2006-11-07T22:51:00.000+07:00

วันนี้พลัดหลงเข้าไปในเว็บของ Time ไปดูเขา vote Best Gadget of the year กัน โอว เลือกไม่ถูกเลย ไฮโซวไอเดียกระฉูดทั้งนั้น แถมหน้าตาก็น่ารับอุปการะทั้งสิ้น แต่คงไม่ไหวล่ะครับ เพราะสนนค่าตัวแต่ละชิ้นช่างแสนแพง คลิกไปคลิกมาก็สะดุดหยุดที่เจ้านี่ โอ๊ว มันเท่ล้ำเหลือเกิน 'Floating bed' ครับ ที่คุณเห็นไม่มีการใช้ CGI! ไม่มีสลิง! ไม่ใช้ตัวแสดงแทน! เอ้อ ไม่ใช่สิ นั่นมันโทนี่จาแล้ว แต่เตียงนี้ลอยอยู่กลางห้องได้ด้วยพลังแม่เหล็กครับ แมกนีโต้มากๆ ช่วยด้วย

"...The hovering bed is the daydream of a Dutch designer who says he was inspired by the monolith in the movie 2001: A Space Odyssey. Its secret is a matching set of repelling magnets, built into the bed and the floor below, that's powerful enough to support almost 2,000 lbs..."

เขาว่ารับน้ำหนักได้ถึง 2,000 ปอนด์ และรับรองว่าสนามแม่เหล็กจะไม่เป็นอันตรายต่อผู้ที่นอนบนที่นอนนี้แน่นอน (นอนแยะจัง -_-')

ราคาย่อมเยามากครับ ล้านห้าแสนเหรียญสหรัฐเท่านั้น แปลงเป็นเงินไทยก็เหยียบๆ 55 ล้านบาทเอง ถ้าได้มาจะนอนไม่ยอมลุกเลยคอยดู (ปรากฏนอนไป 3 วันกลายพันธุ์ทันที แบบ X-Men ภาค 1 อะคับ T_T)

Inventor: Janjaap Ruijssenaars
Availability: Now; $1.5 million
To learn more visit universearchitecture.com

.......

web แปลงค่าเงินที่ผมใช้บ่อย : Yahoo! Finance
web แปลงค่านู่นค่านี่ค่าน้ำค่าไฟ : Online Conversion

ผัดไทย

2006-11-06T23:28:00.000+07:00

บล๊อกนี้เอาไว้เขียนสั้นๆ คิดน้อยๆ no-brainer
อยากเขียนอะไรก็เขียน ... ราวๆ นั้น

หมู่นี้ติดติ่มซำครับ ...

ผมเป็นคนฮิตกินอะไรเป็นพักๆ อย่างช่วงก่อนติดอาหารตามสั่งก็ตามไปสั่งมันทุกแผง ตอนนี้ติดหนมจีบซาลาเปา ก็จะเป็นขาประจำโชคดีติ่มซำปากซอยอารีย์ตลอดเวลา ซึ่งวันนี้ก็ไปอีกแล้วละ

วันนี้ริมถนนหน้าร้านที่จอดรถเต็มเอี้ยด เลยหนีเข้าไปจอดในซอยอารีย์ ปรากฏไปเห็นร้านน่ากิน ร้านหนึ่ง ชื่อร้านผัดไทยอะไรสักอย่าง ผมกะแฟนผมเลยเข้าไปลองชิม คนเยอะมากๆ ยังกะแจกฟรี พอดูเมนู อีเห็ด นอกจากไม่ฟรีแล้วยังแพงเหียกๆ คือจานละ 60 ... ปากซอยกูจานละ 20 ทั้งอร่อยทั้งอย่างแยะ แต่ก็เอาน่า มาถึงที่แล้ว

ผมสั่งผัดไทยเส้นจันท์กุ้งเล็ก (เพราะกุ้งใหญ่มัน 90 เสียดายเงิน) แฟนผมถามว่ากุ้งใหญ่นี่ใหญ่มากไหม เจ๊เวทเทรสตอบน่ารักมาก ก็ใหญ่อะค่ะ ... ใหญ่กว่ากุ้งเล็ก ... เอ๊า -*- อีเจ๊ นี่มึงมึนหรือมึงป่วน นี่ดีนะที่เจ๊น่ารัก ไม่งั้นมีแจกเห็ดแน่นอน

ปรากฏว่าดีแล้วที่สั่งกุ้งเล็ก เพราะขนาดเล็กก็ตัวเบ้อเริ่มแล้ว แถมให้มาตั้ง 6-7 ตัว กุ้งใหญ่ในเกี๊ยวกรอบผัดไทยแฟนผมตัวเท่า่ลูกหมาได้มั้ง ให้มาสองตัวแทบมองไม่เห็นเส้นข้างล่าง ตัวใหญ่ชิบหายวายวอด นี่มันล็อบสเตอร์นี่เจ๊จ๋า ทำไมลื้อไม่บอกว่าผัดไทยกุ้งยักษ์แต่แรก มิน่ามันจานละ 90

เฮ้ยแต่มันคุ้มเหมือนกันนะคุณ อร่อยเลยแหละครับ โดยเฉพาะเส้นจันท์ที่ทั้งเหนียวและนุ่ม วันหลังต้องไปอีก แนะนำครับ ผัดไทยซอยอารีย์! เย่ห์!

หมายเหตุแห่งความตะกละ : พอโซ้ยผัดไทยเสร็จก็เดินไปกินติ่มซำกันต่ออีก อ้วนสัด

..............

เมื่อคืนไปได้หนังถูกใจมานั่นคือ "เดกะเรนเจอร์ VS. มาจิเรนเจอร์" ดูจบปั๊บ หนุกจังเลย ว่าแล้วก็กด play ดูอีก 1 รอบต่อเนื่องกันทันที แฟนดักคอว่า ดูญี่ปุ่นน่ารักๆ ใช่ไหม ผมเถียงว่า ใครบอก เนื้อเรื่องมันดีต่างหาก แฟนบอกดีเปรตอะไร เหมือนกันทุกตอน เดี๋ยวสัตว์ประหลาดก็โดนยิงระเบิดใส่ แล้วก็กลายร่างเป็นตัวโต แล้วก็เรียกหุ่นยนต์ออกมาปราบ ดิ เอ็นด์ ... ทำมะ ก็หนุกอะ

แต่จะว่าไปก็มีอะไร cheesyๆ cornyๆ ที่น่าขำและน่าอายมากมายเลยนะ เช่น เวลาแปลงร่างแล้วต้องทำท่าประกาศชื่อต่างๆ น่ะ ท่าเยอะชิบหายครับ แล้วอีนี่ก็เป็นภาคพิเศษรวม 2 ขบวนการ ขบวนการละ 6 ตัว 6 สี รวมกันเป็น 12 ตัว ช่วงแปลงร่างแอนด์แนะนำตัวนี่นานม๊าก นานจนขำ คือถ้าผมเป็นสัตว์ประหลาดนะผมกลับบ้านไปแล้ว มึงทำท่าต่างๆ เสร็จค่อย sms ไปตามกูมาสู้ใหม่ละกัน

ดูซีครับ มันมากันอย่างเนืองแน่น -_-'

ไม่รู้ล่ะ ชอบ เดี๋ยวคืนนี้ดูอีกดีกว่า ชิ